Hakostwo - Skavenblight & Kapitan Hak Blog

Orzeł Leśnych Elfów

2012-02-02T22:05:00.009+01:00

Wreszcie udało mi się pomalować coś nowego. Tym razem figurkę, którą "odziedziczyłam" - nie wiem, skąd pochodzi model, ale miałam ochotę pomalować coś na dużej podstawce i tak padło na tego ptaszka. Malowanie go zajęło paradoksalnie mniej czasu, niż samo przygotowanie modelu do malowania. Nieocenioną pomocą przy łataniu w nim dziur oraz wierceniu nowych, tam gdzie ich nie było, okazał się Tomek :) On umie lepiej niż ja dorzeźbić brakujące elementy. Ja za to zajęłam się podstawką, bo już od dawna miałam ochotę użyć odlewów tych kolumn.

Orzełek całkiem mnie satysfakcjonuje. Nie jest to szczególnie świetny model, ale starałam się, żeby pasował klimatem i poziomem malowania do całej armii. Jeśli chodzi o malowanie, był upierdliwy, ale mało wymagający - pióra zajęły dużo czasu, ale kolorów nie było dużo. Nieco monotonną kolorystykę chciałam nieco urozmaicić pnączem na kolumnie, ale nie ukrywam, że było mi też potrzebne, by ukryć drucik mocujący ptasiora do kolumny.

Figurka jest skończona, jeśli chodzi o malowanie; trzeba jednak niestety obciążyć jeszcze podstawkę, bo orzełek nie jest do końca stabilny. Mam nadzieję, że w boju się sprawdzi, chociaż szczerze mówiąc, pomalowałabym go czy byłby grywalny, czy też nie; mimo wad tego modelu, po sklejeniu całkiem mi się spodobał ;)

Zamiast tradycyjnie zaprosić do obejrzenia, chciałabym dziś podziękować wszystkim, dzięki którym ten blog istnieje (i nie, nie mam zamiaru podziękować w pierwszej kolejności Google). Jest to bowiem 200. wpis na blogu :) Mam nadzieję, że powstanie ich jeszcze co najmniej 10 razy tyle - potem może zabraknąć figurek do malowania ;)

Kampania "noworoczna" Mordheim w Staromiejskim Domu Kultury

2012-01-31T23:53:00.000+01:00

W ostatnich dniach nieco zwolniliśmy tempo publikowania nowych postów, czy to figurkowych autorstwa Skavenblight, czy też makietowych autorstwa mojego. Dzisiaj na koniec miesiąca krótki, acz ważny post na temat nieco inny; potraktujcie go jako zaproszenie do odwiedzenia strony, o której już swego czasu na Hakostwie wspominałem, a o której zaraz jeszcze parę słów napiszę, a - kto wie - może nawet i zaproszenie do wspólnej rozgrywki, a ja go potraktuję jako nadrobienie pewnej zaległości i zaniechania, jakiego dopuściłem się przez nieopublikowanie w porę pewnych informacji na blogu.

Swego czasu informowałem o reaktywacji strony WWW Klubu Gier Bitewnych Dębowa Tarcza. Na jej łamach publikuję między innymi ja, dość często umieszczając tam materiały, które równolegle ukazują się na Hakostwie; czasami jednak zamieszczone tam posty są "na wyłączność" strony DT. Tym razem jednak trochę żałuję, iż o jednym wydarzeniu nie poinformowałem z pewnym wyprzedzeniem, gdyż już trwa od paru tygodni, ale niniejszym nadrabiam tę zaległość.

Mianowicie, jak niektórym wiadomo, bądź nie wiadomo, od dłuższego już czasu w Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie spotyka się regularnie grupa zapaleńców grających w Mordheim. Na początku stycznia ruszyła tam kampania "noworoczna". Ciągle można do rozgrywki się włączyć - nie ma problemu, nie ma przeciwwskazań, zachęcamy. Odnośnie spotkań, które miały już miejsce, zachęcam do lektury relacji i raportów bitewnych.

Wszystkich natomiast zachęcam do regularnego odwiedzania strony Dębowej Tarczy, która w ostatnim czasie rozwija się dynamicznie - a w najbliższym czasie - czekają ją jeszcze większe zmiany.

Zapraszamy!

Barykady do Mordheim by Dębowa Tarcza (do SDKu) - cz. 8

2012-01-19T18:48:00.000+01:00

Dzisiaj post krótki i zwięzły - przyznam, że nie wiem za bardzo, co by można jeszcze o tych "przeszkadzajkach" napisać. Krótko mówiąc: pora na dwie kolejne barykady.

Konstrukcje całkiem standardowe - nieco już omszałe i odrobinę zarośnięte kupy gruzu, desek, tu i ówdzie jakaś beczka, czy taczka. Wykonane przed laty, o ile dobrze pamiętam, przez Staśka "Dwalthrima" - dzisiaj zaś mam przyjemność zaprezentować je w całej okazałości po renowacji.

Tak wyglądały jeszcze kilka dni temu:

A tak wyglądają teraz:

Mistrz Verridan, czarnoksiężnik

2012-01-17T15:28:00.006+01:00

Jorgen pośpiesznie wdziewał swą szatę. Nie przepadał za nią; była długa i często się o nią potykał, ale czuł się w niej bardziej profesjonalnie. Spojrzał szybko do magicznej księgi i wyszeptał tajemniczą formułę. Z zadowoleniem spostrzegł, jak w jego dłoni materializuje się kula ognia. Niewielka, ale zawsze. Ogniste kule zawsze robią wrażenie na potencjalnych pracodawcach. Dobrze, że nigdy nie wymagano od niego referencji. Większość byłych pracodawców albo nie żyła, albo przeklinała go do tej pory. Ale co było innego do roboty w okolicach Mordheim? Jasne, można jeszcze zostać jednym z najemników. Ale Jorgen nie był nigdy mocny w walce. Do strzelania tym bardziej zdolności nie miał, nawet nie umiał utrzymać poprawnie łuku. Takie życie, jeśli przed katastrofą, zamiast uczciwie pracować, wiodło się żywot szalbierza i pasera. Całe szczęście, że nie zdążył sprzedać tej księgi o magii; mógł się douczyć co nieco, bo jako mag nigdy daleko nie zaszedł, edukację zakończył bardzo szybko. Przypiął do szaty kilka magicznych kart i amuletów; były warte tyle, ile wiara innych w ich skuteczność, ale to właśnie ta wiara dawała Jorgenowi jakiekolwiek szanse zarobku. Obwieszony amuletami i czaszkami prezentował się wystarczająco mrocznie, by pozbawić pracodawców wszelkich wątpliwości. Wprawdzie od ich dźwigania nieraz po całym dniu bolały go plecy, ale gra warta była świeczki.

Gdy skończył się ubierać, zajrzał do butelki. Na dnie ostał się jeszcze łyk dość podłej gorzałki. Wypił pośpiesznie, słysząc, że ktoś dobija się do drzwi jego wozu, w którym był zmuszony tymczasowo mieszkać. Wstał niechętnie i otworzył drzwi. Jego oczom ukazały się istoty dość mizerne, garbate i o wyraźnie niezdrowym kolorze skóry. Ubrane były głównie w szmaty. "Żebracy", przemknęło przez głowę Jorgenowi, ale wydusił z siebie krótkie powitanie w nadziei, że jednak się pomylił.
- Mistrz Verridan? - zapytał jeden z przybyszów.
- Jam jest - odparł Jorgen, lekko zdumiony. - Jesteście pewni, że szukacie właśnie mnie?
- Ej, ty - warknął drugi. - Nie myśl sobie, że nie mamy poważnej oferty. Przysłał nas Ludwik von Greifberg. Kojarzysz to nazwisko na pewno.
- Tak... z miejskiego cmentarza. Gdzieś mi mignęło na nagrobku.
- Brawo, mistrzu. Możesz być z siebie dumny. Hrabia zaprasza do współpracy.
- Ale jak... - Jorgen nagle urwał i zrozumiał. - Ale ja... ale ja... - kombinował gorączkowo, co powiedzieć, aby wykręcić się od współpracy z nieumarłymi.
- Ale ty żądasz zapłaty z góry - domyślił się jeden ze sługusów wampira i wyjął sakiewkę. - Trzydzieści, prawda? Przelicz i chodź, bo trochę nam się spieszy.

Jorgen przeliczył w pośpiechu. Ku jego zdumieniu pieniądze były prawdziwe. I nikt nie żądał od niego pokazu sztuczek magicznych ani innej formy rozmowy kwalifikacyjnej.
- Panowie - uśmiechnął się, choć dość blado. - Mistrz Verridan jest do waszej dyspozycji.

Granie w tym tygodniu odwołane, ale czarnoksiężnik doczekał się pomalowania, bo truposze potrzebują jakiejkolwiek magicznej pomocy przy niezbyt uzdolnionym nekromancie ;) Nie chcę kupować kolejnych zombie, a akurat stać mnie na wynajęcie warlocka. Problem w tym, że nie miałam figurki, czy też raczej - miałam jakiegoś czarodzieja, ale to był jakiś reaperowski mongoł malowany wiele lat temu. A figurka oryginalnego mordheimowego warlocka zawsze mnie jakoś urzekała. Gość obwieszony ekwipunkiem, nad łbem palą mu się świeczki na czaszkach, a czary z punktu widzenia zasad ma nie za specjalne. Jak się ma pecha, to mogą się wręcz okazać kompletnie nieprzydatne. Stąd fluff do niego napisałam właśnie taki, a nie inny, bo dla mnie to trochę pozer, a nie prawdziwy mroczny czarnoksiężnik ;) Co nie zmienia faktu, że tę figurkę bardzo lubię i z przyjemnością ją pomalowałam.

Zapraszam do obejrzenia :)

Ludwik von Greifberg, wampir

2012-01-15T20:29:00.010+01:00

Caroline powtarzała mu od dawna, że jest stworzony, aby rządzić. Słodka Caroline... jej kasztanowate włosy tak pięknie powiewały na wietrze. Ludwik miał prawdziwe szczęście, że zgodziła się wyjść właśnie za niego. Nie dość, że odwzajemniała jego uczucie, to jeszcze pochodziła z dobrej rodziny i dla Ludwika był to kolejny, już niemal ostatni krok do tego, by rodzina von Greifberg odzyskała to, co jej się słusznie należało. Hrabia von Steinhardt nie był niczemu winien, intryga sprzed dziesięcioleci nie była jego udziałem i w gruncie rzeczy Ludwik całkiem go lubił. Nie na tyle jednak, by przyznać mu prawo, którego mieć nie powinien.

Zdradzili go. Wszyscy. Brat, któremu nagle uwidziało się sympatyzować ze Steinhardtem, a który przed umierającą matką onegdaj przysięgał, że pomoże rodzinie odzyskać ziemie. Przyjaciele, z którymi Ludwik się kształcił i dorastał, a którzy obiecywali mu choćby zamach, jeśliby było trzeba. I Caroline, słodka Caroline... jej oczy zwróciły się nagle ku innemu, a dusza stała się obca. Żadna inna zdrada nie bolała nawet w połowie tak, jak zdrada ukochanej. To ona sprawiła, że Ludwik zawarł pakt z ciemnością i poprzysiągł zemstę.

Ale to była przeszłość. Minęło kilka lat, jeśli nie kilkanaście; trudno było się doliczyć co do dnia. Ludwik przeleżał je w krypcie, na wpół śpiąc, na wpół czuwając. Jego rodzina dawno nie odwiedzała grobu; wszyscy wyprowadzili się do rodzinnego miasta po jego rzekomej śmierci. Miał wiele czasu na przemyślenia. Miał wiele czasu, by ukryty w krypcie wsłuchiwać się w wiatr, szmer głosów zza cmentarnego muru, niespokojny oddech miasta. Czuł, że coś jest nie w porządku, że dni mieszkańców Mordheim są policzone. Nie umiałby dokładnie tego wyjaśnić, ale jakiś szósty zmysł, nabyty wraz z wampiryzmem, podpowiadał mu, iż niedługo nadarzy się wyjątkowa okazja do powrotu na należne mu miejsce.

Tamtego dnia powstał po zmierzchu, bacząc by nikt go nie dostrzegł w pobliżu cmentarza. Z dala słyszał już orkiestrę i głośne śmiechy rozradowanych gości. Bal u hrabiego na pewno zorganizowano z przepychem. Zakrył twarz kapturem i przemknął w kierunku wielkiej balowej sali. Ludzie zdawali się go nie zauważać, choć instynktownie odsuwali się od niego, jakby czuli powiew chłodu. Nikt jednak nie patrzył w jego stronę. Tylu znakomitych gości zaproszono tego dnia na bal, że Ludwik niemal wtopił się w tłum.

Z daleka dostrzegł błękitną suknię i kasztanowate włosy, upięte w szykowny kok. Przyspieszył kroku, widząc, jak kobieta kieruje się w stronę ogrodu. Skradał się powoli, zachowując cały czas bezpieczny dystans. Nie zależało mu na pośpiechu, chciał zaczekać, aż zostaną sami. Kluczył za nią wśród ścieżek, gdy oddalała się od gwarnego tłumu. Jeszcze chwila, pomyślał. Jeszcze jeden krótki moment... już...

Jej twarz niewiele się zmieniła. Może przybyło jej kilka zmarszczek, ale bez wątpienia nadal była to ta sama słodka Caroline. Wargi pobladły jej gwałtownie, gdy Ludwik zrzucił kaptur i odsłonił twarz. Cofnęła się z głośnym krzykiem.

- Ludwiku! - zawołała. - Czyżbym oszalała? Przecież nie żyjesz, pochowali cię tyle lat temu!
- Umysł masz w porządku, naprawdę tu stoję – uśmiechnął się Ludwik. - Zdaje się, że i ty nienajgorzej się trzymasz, moja droga. Twa uroda przemija tak wolno, że śmiertelni zapewne tego nie dostrzegają. Ja sam mam kłopoty, by orzec, ile masz lat. Z pewnością w urodzie jesteś bardziej stała niż w uczuciach.
- Ludwiku... - szepnęła Caroline. - Ja ci wytłumaczę... zrozum...
- Rozumiem – odrzekł Ludwik, nie patrząc na nią. - Zresztą żal, gniew i rozczarowanie minęły mi już dawno wraz z wszelkimi innymi uczuciami, jakimi obdarzałem istoty ludzkie. A w obliczu zmian, które wkrótce nadejdą, nie ma co roztrząsać dawnych zdrad i drobnych kłamstw, jakimi mnie karmiłaś. - Spojrzał nagle prosto w jej oczy. - Nakarmisz mnie raz jeszcze, moja duszko? Ten jedyny, ostatni raz... - wargi wampira rozciągnęły się w upiornym uśmiechu.
Dopadł ją gwałtownie; prawie się nie szarpała. Może zemdlała zanim jeszcze zatopił zęby w jej szyi, może straciła przytomność ze strachu? Pił jej krew z równą rozkoszą, z jaką niegdyś smakował jej pocałunki. Była ciepła, słodka i odurzająca niczym najlepsze wino.

Gdy skończył, położył delikatnie jej zwiotczałe ciało na trawie za żywopłotem. Otarł wargi chusteczką i z uśmiechem ruszył w stronę sali balowej. Zostało jeszcze kilka godzin, a może minut. Na scenie cyrkowcy właśnie dawali pokaz swych umiejętności. Należało się tym nacieszyć, skoro nie było już nadziei na ocalenie miasta.

Ludwik usiadł w pierwszym rzędzie i z zadowoleniem rozparł się na fotelu, oczekując spektaklu.

No i już. Banda truposzy ukończona, a przynajmniej jej trzon. Zostało jeszcze trochę smaczków, których chwilowo nie mam - jedna konwersja wilka, która przyszła mi do głowy już w trakcie malowania tamtych i kilka zombich, które czekają jeszcze na modelarza-nekromantę ;) Ale grać już mogę, z czego się bardzo cieszę, bo choć Marianna dzielnie zastępowała Ludwika, to jednak jest jego świta i może pod jego dowództwem nie będą uciekać przy pierwszym teście rozbicia ;)

Pomalowałam oba wampiry, bo oba lubię i nie mogę się zdecydować na żadną z figurek. WYSIWYG nie jest też argumentem, bo akurat tak się składa, że wystawiam w tej kampanii wampira w ciężkiej zbroi i z halabardą, a tu żaden w pełni nie pasuje, bo jeden ma halabardę, ale ciężką zbroję ma ten drugi ;) Oba modele są jednym i tym samym wampirem w dwóch wersjach, dlatego wrzucam oba naraz ;)

Kolorystyka typowo wampirza, bo nie ukrywam, że do klasycznych mordheimowych modeli takie klasyczne kolory najbardziej mi pasują. Jak zwykle oświetlenie płata mi figle z fotografowaniem czarnego, tak jak było przy Averlandzie Pandy. Może kiedyś nauczę się ten czarny tak doświetlać, żeby było widać cieniowanie, a nie tylko pierwszą i ostatnią warstwę. Fioletowy płaszcz też w rzeczywistości jest nieco mocniej wyciągnięty. Niestety, takie oświetlenie to urok zimy, i tak fotografuję na parapecie. Kolor skóry dałam niebieskawy - elf flesh, dark blue i rozjaśnienia glacier blue. Był to eksperyment, ale chyba podoba mi się najbardziej w tych dwóch modelach :)

Grupowe fotki bandy nadchodzą. Zapraszam do obejrzenia wampira :)

Barykady do Mordheim by Dębowa Tarcza (do SDKu) - cz. 7

2012-01-13T19:02:00.001+01:00

Projekt odnawiania mordheimowych "przeszkadzajek" przeznaczonych do klubowych gier SDKowych powoli dobiega końca; ukończyłem kolejne cztery, a ostatnim czterem już niewiele do ukończenia brakuje. Innymi słowy istnieje wysokie prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, iż w najbliższy wtorek na stołach klubowych zagości już cały komplet, a ja z czystym sumieniem będę mógł przeznaczyć swoje hobbystyczne moce przerobowe innym projektom, niekoniecznie makietowym (choć tym zapewne również, gdyż trochę starych makiet do odnowienia w domu mi jeszcze pozostało).

Przechodząc do rzeczy, czyli do "przeszkadzajek", prezentuję dzisiaj kolejne dwie wariacje na temat "jak może wyglądać mordheimowa barykada?".

Pierwszej z makiet w zasadzie daleko do typowej barykady - ot, parę desek, dwie beczki - jak się okazuje, z jakąś paskudną zielonkawą zawartością. Funkcję strategiczną na polu bitwy pełnić jednak może, a przyznam przy tym, iż jest to jedna z moich ulubionych "przeszkadzajek" z serii, obok między innymi przewróconego wozu.

Bliżej do owej typowej barykady za to drugiej makiecie przedstawiającej stos z desek podparty z jednej strony jakimiś belkami, kołami tip.

Sam proces "renowacji" przebiegł całkowicie standardowo. Śladów poważniejszych uszkodzeń mechanicznych makieta - o dziwo, po tylu latach dość intensywnego używania - raczej nie nosiła, więc ograniczyłem się do poprawy malowania poprzez dodanie kilku warstw rozjaśnień wprowadzających nieco "życia" w miejsce dotychczasowej monotonnej dwukolorówki.

Swoje oczywiście zrobiły również wszelakie posypki - element wprawdzie mało odporny i teoretycznie niewskazany na klubowe warunki, w których makiet się nie oszczędza w eksploatacji i przechowywaniu, ale którego odmówić na makietach sobie jakoś nie mogę.

Dość w każdym razie pisania, pora na zdjęcia.

Na pierwszy ogień oczywiście fotki "przed":

Oraz zdecydowanie ciekawsze, czyli "po":

Edgar, nekromanta

2012-01-12T19:56:00.008+01:00

Edgar doskonale pamiętał tamten dzień; kolejny dzień wyglądania przez okno i lęku, że uczelnia w Altdorfie istotnie wysłała za nim list gończy i że ktoś w końcu go dopadnie. Był zmęczony; osiadł tymczasowo w małej chatce, w najpodlejszej dzielnicy Mordheim i zbierał jakieś bezużyteczne zioła, które następnie sprzedawał ludziom jako cudowne lekarstwo na kurzajki, bezsenność i wypadanie włosów. Nie cierpiał tej roboty, ale tylko udając znachora i zielarza mógł mieć pewność, że nie zostanie rozpoznany. Uniwersytet w Altdorfie znajdował się daleko, ale Edgar spędził tam kilkanaście lat i wiedział, że potrafili ścigać ludzi w podobnych przypadkach długo i do skutku.

Jednak jeśli zakazane księgi, które Edgar ukradł z biblioteki uniwersyteckiej mówiły prawdę, to wkrótce mógł już przestać się obawiać kogokolwiek. Ten, kto ma władzę nad śmiercią, nie musi się bać nikogo. Studiował te księgi wiele lat. Przeprowadził niejeden eksperyment, zanim wykryto jego poczynania na uczelni. Wydał sporo złota na opłacenie usług porywaczy zwłok i nieraz poniósł porażkę, próbując wskrzesić gnijącego trupa. Ale to było zanim odkrył kryptę w Mordheim. W sumie był wdzięczny losowi, że rzucił go do tego miasta. Tylko tu znajdowały się grobowce, które po wstępnych oględzinach okazały się prawdziwą skarbnicą dobrze zachowanych zwłok.

Gdy zapadł zmierzch, Edgar zamknął drzwi swej chaty i zapakował księgi do torby. Miasto opustoszało, ludzie pospiesznie chowali się do domów. Na szczęście w okolicy cmentarza nie było już nikogo. Przeszedł przez bramę i przekradł się cicho do sporej, porośniętej mchem krypty, znajdującej się nieopodal. Tego grobu od lat nikt nie odwiedzał; Edgar obserwował go przez ostatnie dni i wiedział, że rodzina von Greifberg nie ma w Mordheim już żadnych krewnych. To dobrze, pomyślał, nie zauważą zbyt szybko, co się stało.

Rytuał trwał długo, ale Edgarowi po raz pierwszy udało się odprawić go zgodnie z instrukcjami zawartymi w księgach. Czuł w kościach, że tym razem się uda. Cały świat będzie leżał u jego stóp, śmierć nie będzie miała do niego dostępu. Gdy skończył, w krypcie zapadła całkowita cisza. Edgar nie słyszał nawet bicia własnego serca. Z emocji zaczęły mrowić go palce. Usłyszał za sobą czyjś ruch i w mgnieniu oka odwrócił się, oczekując, że ujrzy strażnika lub innego niepożądanego gościa.

Ale to nie był strażnik; oczom Edgara ukazał się elegancki mężczyzna, wysoki i blady. W jego oczach było coś zimnego, co kontrastowało z jego przyjaznym spojrzeniem. Edgar mimowolnie zadrżał, pierwszy raz widząc nieumarłego.

- Nieźle ci szło, ale potrzebujesz jeszcze wprawy, przyjacielu – odezwał się nieznajomy. - Myślę, że mógłbym ci pomóc, jeśli ty pomożesz mi.
- A więc nie udało mi się – odrzekł Edgar, zawiedziony. - Byłeś tu wcześniej, nie jesteś moim dziełem.
- Owszem, a poza mną wszystkie trupy w tej krypcie rozpadły się już na proch. Ja zaś jestem tu od dawna, czekając, aż będę mógł zawładnąć tym miastem ponownie. Nie jestem niczyim dziełem. Wampiry nigdy nie zawdzięczają daru wiecznego życia ludziom.
- Jesteś więc wampirem.
- Owszem, mój drogi. Urodziłem się, by władać. Umarłem, by powrócić. To miasto chyli się ku upadkowi. Ludzie jeszcze tego nie wiedzą, ale ja przeczuwam to od dawna. A gdy miasto upadnie, ja będę mógł powrócić na należne mi miejsce. Nie potrzebuję wielu sług, by tego dokonać. Ale nekromanta by mi się akurat przydał.
- Chcesz... abym... dla ciebie... - zająknął się Edgar.
- Myślę, że układ jest uczciwy. Ty zrobisz coś dla mnie, a ja nauczę ciebie wszystkiego, czego dowiedziałem się o śmierci i jej pokonywaniu.
Oczy nekromanty zabłysły z radości.

Oto nadszedł nekromanta. W obecnej kampanii niewiele jeszcze zrobił, bo czar, jaki mu się trafił, niespecjalnie się przydaje. Zombie nie dobiegają do walki, więc nawet nie ma co reanimować. Ale nekromanta w bandzie musi być, w końcu nie robimy bandy ghuli ;) Zdjęcia od frontu nie są dokładnie od frontu, są trochę z boku, żeby miecz nie zasłaniał twarzy - stąd twarz może mieć dziwny wyraz, ale zapewniam, że w "realu" i patrząc naprawdę od przodu, nekromanta zeza nie ma ;)

Kto pamięta mojego nekromantę z bandy Restless Dead do BTB, ten zauważy, że niewiele się różni kolorystycznie, bo płaszcz ma bardzo podobny. Jakoś przywiązałam się do tego koloru, fajnie się go maluje, a poza tym wystąpił już w tej bandzie, więc nie będzie odbiegał od przyjętej kolorystyki (o ile jakąkolwiek przyjęłam, bo w sumie to pilnuję tylko, żeby nie było zbyt pstrokato).

Dzisiaj skończyłam malować wampiry, a właściwie jednego wampira w dwóch wersjach ;) więc banda już na ukończeniu. Zapraszam do obejrzenia nekromanty :)

Jens, trzeci dreg

2012-01-10T17:47:00.000+01:00

Mimo okoliczności i upływu czasu Jens nadal czuł wstyd. Gdyby nie wystraszył się jeszcze bardziej niż konie podczas uderzenia komety, może powóz udałoby się zatrzymać, ba – może udałoby się w porę uciec z miasta. Był znakomitym woźnicą i pan de Gorges bardzo go doceniał. Tak bardzo, że postanowił zabrać go w drogę powrotną do Bretonii i uczynić kimś – to znaczy swoim wiernym sługą, ale dla Jensa, wychowanego w zapadającej się chatce pod miastem była to i tak wielka nobilitacja.

Ale teraz wszystko już było stracone. Konie poniosły, Jens stracił nad nimi panowanie, a powóz przewrócił się i pan de Gorges skręcił kark. Jens tułał się od wielu dni samotnie po zrujnowanym mieście, szukając schronienia przed różnymi upiornymi istotami i jedzenia, którego wiecznie mu brakowało. W końcu wpadł na pomysł, by powrócić do domu swego dawnego pana. Znał tam każdy kąt i wiedział, gdzie jest spiżarnia. Czemu nie? Przyspieszył kroku, dostrzegając z daleka znajomy budynek. Minął bramę i ostrożnie zakradł się do środka, kierując swe kroki ku piwnicy. Ku swemu rozczarowaniu nie znalazł jednak nic prócz paru zgniłych ziemniaków. Ostrożnie wszedł po sypiących się schodach na górę, do sypialni hrabiego. Widok wielkiego lustra przeraził go, gdy zrozumiał, że widzi siebie. Czy on aż tak się zmienił? Wielodniowa tułaczka i głód przemieniły go w istotę tak ohydną, że ledwo mógł ścierpieć swój widok. Odwrócił się z obrzydzeniem i wrzasnął, widząc trzy paskudne stworzenia, przypominające ledwo co ludzi, owinięte w jakieś szmaty i szczerzące nadgniłe zęby. Jedna z istot schwyciła go za ramię i zatopiła w nim kły. Jens wrzasnął z bólu i przerażenia.

- Fuj – burknęła istota, plując jego krwią na podłogę. - Żywy! Przysiągłbym, że śmierdzi jak zdechlak.
- Ty, Hubi, jak jesteś głodny, to wszystko dla ciebie jest padliną – zaśmiał się skrzekliwie drugi potwór.
- Ukręcimy mu łeb? - zapytał trzeci z nadzieją.
- Nie – odezwał się niski, cichy głos.
Jens podniósł oczy i spostrzegł bladego mężczyznę, owiniętego eleganckim płaszczem. Był śmiertelnie blady i miał nienaturalnie wielkie kły. Jens zadrżał jeszcze bardziej, niż na widok upiornych istot.
- Chłopcze – odezwał się nieznajomy miękko. - Popraw mnie, jeśli się mylę. Zdajesz mi się znajomy z twarzy. Byłeś może czasem woźnicą pana de Gorges?
- Tttak panie – wyjąkał Jens, śmiertelnie przerażony.
- Doskonale się składa! - ucieszył się mężczyzna. - Akurat trzeba mi kogoś do kierowania mym powozem. Mam dziś szczęście, nieprawdaż? - uśmiechnął się upiornie.
- Ale panie... - zaczął jeden z potworów.
- Hubercie – przerwał mu jego pan. - Dość strawy otrzymasz jeszcze dzisiaj na cmentarzu i po bitwie; pożywisz się nią, bez obaw. Tego tutaj nie ruszajcie – wskazał pobladłego Jensa. - Jest mi potrzebny żywy.

Dzisiaj wrzucam ostatniego już drega. Ten model znają chyba wszyscy - oryginalny dreg z Mordheim. Nie wiem czemu, ale wyszedł dość niefotogeniczny. A szkoda, bo dość miło mi się go malowało i z efektu na żywo jestem w pełni zadowolona. Za godzinę z kawałkiem całą trójkę dregów czeka zresztą chrzest bojowy ;)

Miałam ten model chyba od początku mojej zabawy z undeadami i od początku zabawy z malowaniem figurek - farbkami Pactry, pędzelkami Mag-pol... no wiecie, sam klimat tych początków budzi nostalgię ;) Oczywiście pomazałam go ohydnie, tak że do dziś mi wstyd, ale przynajmniej teraz mogę się zrehabilitować i oddać mu (jako tako) sprawiedliwość.

Jutro nekromanta, którego pomalowałam, ale już nie wyrobię się dziś ze zdjęciami. A tymczasem powitajmy w bandzie Jensa :)

Barykady do Mordheim by Dębowa Tarcza (do SDKu) - cz. 6

2012-01-09T22:54:00.001+01:00

Jutro minie tydzień, odkąd zaniosłem do SDKu pierwszą partię dwunastu "przeszkadzajek". Obecnie kończę już pracę nad kolejnymi ośmioma. Zanim jednak będę je stopniowo na łamach Hakostwa prezentowal, pora na ukazanie ostatnich z tych, które w Staromiejskim Domu Kultury już są, współtworząc scenerię do naszej klubowej noworocznej kampanii Mordheim.

Makiety, których zdjęcia dzisiaj prezentuję to szczątkowe resztki zrujnowanych domów z Mordheim: narożnik kamienicy oraz rozpadający się fragment ściany z fragmentem dachu, który obecnie służy za coś w rodzaju barykady, z wygodnym otworem strzelniczym w środku ;).

Na pierwszy ogień - jak zawsze - fotki makiet sprzed renowacji ukazujące smutną szarówkę dotychczasowego jednolitego "drybrusha":

Poniżej zaś fotografie ukazujące efekt końcowy:

Już wkrótce kolejnych osiem "przeszkadzajek"!

Luthor, drugi dreg

2012-01-08T20:24:00.007+01:00

Luthor bardzo nie lubił, gdy nazywano go klaunem lub pajacem. „Błazen” brzmiało dumnie. To słowo określało jego przeznaczenie, jego służbę, coś więcej, niż zwykły zawód. Na dworze hrabiego Steinhardta był szanowany i podziwiany. Nie brakowało mu niczego, wykonywał swą pracę sumiennie. Nie był przystojny, od dzieciństwa nazywano go garbusem i niedołęgą. Ale tu jego ułomność była atutem. I nawet mimo niej nie brakowało kobiet, które czasem ulegały urokowi – jeśli nie jego, to jego sławy, jaką cieszył się w Mordheim.

Na balu hrabiego miał nastąpić przełom. Występ przed wieloma znakomitymi gośćmi. Luthor czuł, że to będzie jego noc. Scena lśniła od przepychu, ale występowały na niej same nędzne aktorzyny albo cyrkowcy. Nikt, kto mógłby przyćmić jego chwałę. Przygotowywał się więc cały wieczór, wierząc, że coś w jego życiu się zmieni, że dzisiejszej nocy dokona ukoronowania całego swego dorobku.

Coś zagrzmiało, gdy wyszedł na scenę. Z początku sądził, że wyraz twarzy gości jest spowodowany jego wejściem. Ale niestety nie – chwilę później nadeszła ogólna panika, wrzask, chaos. Luthor stał na scenie i milczał. W milczeniu przyglądał się upadkowi całego balu, ludziom ginącym od walącego się dachu. Mógł uciec, był również w niebezpieczeństwie. Ale świadomość, że stracił swoje pięć minut, bolała go dużo bardziej, niż obawa przed śmiercią.

W zupełnym odrętwieniu stał na scenie, nawet gdy budynek opustoszał, a za oknami pojawiły się pierwsze promienie słońca. Nie usłyszał nieznajomego, wchodzącego przez na wpół zawalone drzwi do sali. Dopiero, gdy poczuł na plecach jego zimny oddech, drgnął i odwrócił się gwałtownie.

- Widziałem twój występ – odezwał się nieznajomy przyjaźnie. - Bardzo mi przykro, że tak szybko się zakończył. Miałem nadzieję, że obejrzę do końca. Jak ci na imię, chłopcze?
- Luthor – odrzekł Luthor, a jego własny głos wydał mu się piskliwy i skrzekliwy.
- Miałem nadzieję, że przyjmiesz wyzwanie i dołączysz do mojej świty. Trudno dziś o dobrego błazna, a służba u Steinhardta nie jest chyba spełnieniem marzeń, prawda?
Luthor milczał, zszokowany i zdezorientowany.
- Byłbym uradowany, gdybyś przyjął moją propozycję – ciągnął nieznajomy. - Ale jeśli nie zechcesz, to oczywiście będę musiał uciec się do innych środków...
I uśmiechnął się szeroko, ukazując długie, ostre zęby.

Dzisiaj drugi dreg, chyba jedyny, który pasuje do tej garbatej i pokracznej ekipy oryginalnych wzorów dregów z Mordheim. Figurka jest, zdaje się, z Warhammer Questa i wygląda na coś pomiędzy Quasimodo a psycholem z drugiej części "Ludzkiej Stonogi". Zawsze ją lubiłam i uważałam za godną włączenia do szeregów trupiej bandy, toteż bez oporu go w niej umieściłam. Zostawiłam mu oryginalne imię, ale fluff ma inny, dopasowany do nieco dziwacznego stroju. Jest dość kolorowy, jak na błazna przystało, ale starałam się nie przesadzać. Pewnie jak zwykle i tak przesadziłam ;)

Zapraszam do obejrzenia :)

Vincent, pierwszy dreg

2012-01-07T18:55:00.004+01:00

„I pomyśleć, że przyjechałem do Imperium na kilka tygodni w interesach”, pomyślał Vincent de Coulron, przekradając się wąskimi uliczkami zrujnowanego miasta. Tak szybko to wszystko się stało... ktoś z otoczenia hrabiny von Griefen zaprosił go wraz z żoną do Mordheim. Mówiono, że będzie bal, pokazy cyrkowców, najlepsze jedzenie... i rzeczywiście były, do czasu, gdy całe to radosne wydarzenie przerwał ogłuszający huk i panika, jaka po nim nastąpiła. Vincent szybko stracił z oczu żonę, stracił też przytomność, gdy przywaliły go gruzy zapadającego się sufitu. Obudził się dopiero następnego ranka, obolały, lecz żywy. Pękło mu żebro i złamał się nos, ale poza tym gruz uczynił więcej dobrego niż złego – ochronił go przed innymi ciężkimi przedmiotami, które spadły potem. Kaszląc od pyłu i dziwnego odoru, Vincent z trudem wygrzebał się spod gruzowiska i wydostał na zewnątrz. „Muszę jakoś uciec z tego potwornego miasta”, pomyślał, okrywając się poszarpaną koszulą w obawie przed przejmującym chłodem, jaki ciągnął od strony cmentarza. Kiedy zobaczył z daleka sylwetkę hrabiego von Hriesen, prawie pobiegł na jego spotkanie, wierząc, że stary znajomy pomoże mu jakoś się wydostać z miasta. Ale gdy się zbliżył, zrozumiał, że popełnił błąd. Spowity w płaszcz mężczyzna nie był hrabią von Hriesen. Nie był też z pewnością żywym człowiekiem. Z ogromną siłą pochwycił Vincenta, a widok jego ogromnych zębów sprawił, że ten stracił przytomność ze strachu, czując nadchodzącą śmierć.

Ale śmierć wcale nie nadeszła. Późną nocą ocknął się i ujrzał zaschniętą krew na swej koszuli. „Nie zabił mnie”, pomyślał, „pożywił się mną jedynie”. Twarz mu pobladła, gdy nad sobą ujrzał znów swego oprawcę.

- Wreszcie wstałeś – odezwał się wampir cichym, złowieszczym szeptem. - Czekałem na ciebie.

- Nie zabiłeś mnie – wyjąkał z trudem Vincent. - Nie zabiłeś...

- Służą mi zarówno żywi, jak i umarli – odparł wampir z uśmiechem. - Twoje szczęście... lub twój pech, że będziesz wśród tych pierwszych.

- Miałbym ci służyć? Ja? - nie rozumiał Vincent.

Wampir roześmiał się złowrogo.

- Na twoim miejscu nie robiłbym niepotrzebnych problemów – odrzekł. - Nie masz najmniejszego wyboru.

Wreszcie mogę popchnąć dalej sprawę moich undeadów. Wprawdzie w nadchodzącym tygodniu raczej nie zdążę zagrać pełną bandą, ale większość bohaterów już będzie. Dzisiaj Vincent, pierwszy dreg - jeden z oryginalnych mordheimowych dregów. Niby ich nie lubię, niby są brzydcy, a jednak coś sprawia, że nie mam serca zastępować ich czymkolwiek innym. W końcu właśnie takie modele są esencją Mordheim - nie wielkie potwory i mordercze machiny, tylko obdartusy i młodziki.

Teraz na zdjęciach widzę, że pękła farba na brzegach podstawki - pewnie źle wymieszałam czarny, poprawię :) Poza tym jednak dreg wyszedł mi taki, jak zamierzałam - brudny, obdarty, poszarpany i wyblakły. Nie obiecuję, że na żadnym dregu nie przemycę trochę kolorów (jeden z pozostałych aż się o to prosił), ale uzasadnienie fluffowe będzie na pewno ;) Skórę dregów zrobiłam sinobladą, ale jednak ludzką, bo w końcu to ludzie i to nawet żywi... tylko nieco zdeformowani.

Zapraszam do obejrzenia :)

Wood Elf Spellsinger

2012-01-05T21:38:00.008+01:00

Dzisiaj mała przerwa w malowaniu trupów do Mordheim. Właściwie powinnam się skupić na nich, bo zaczęliśmy nową kampanię w SDK, a truposze ze starymi bohaterami coś sobie nie poradziły. Ale ta figurka całe święta stała już w podkładzie jak wyrzut sumienia i postanowiłam w końcu ją pomalować. Zwłaszcza, że to mój ulubiony model z tej armii i nie chciałabym jej odkładać w nieskończoność. Właściwie wszyscy spellsingerzy są bez zarzutu. Mam zresztą chyba wszystkie modele, może poza jednym. Ale ta panienka z lagą zawsze mnie zachwycała najbardziej. Dlatego pewnie malowanie jej trochę mi zajęło...

Kolory są oczywiście jesienne, drewno jak zwykle białawe, a duszki i inne dodatku - turkusowe, żeby złamać trochę ten ciepły schemat kolorystyczny. Na "płonące" włosy pomysł miałam już od dawna, tylko nie wiedziałam, czy sobie z tym poradzę. Wyszło jednak dużo lepiej, niż się spodziewałam, choć pewnie nie całkiem doskonale, bo te włosy najłatwiejsze do malowania nie są. Skórę malowałam standardowo - beige red, elf flesh i biały, glazowane niebieskim. Nad żadnym pojedynczym modelem chyba tyle się nie nasiedziałam :) Nawet nie chodzi o techniki, bo żadnych wybitnych nie użyłam, ale bardzo wiele było detali, które poprawiałam w nieskończoność, bo ciągle byłam niezadowolona. Mam nadzieję, że to widać i że figurka wyszła dobrze, bo na niej mi szczególnie zależało.

Zapraszam do obejrzenia :)

Barykady do Mordheim by Dębowa Tarcza (do SDKu) - cz. 5

2012-01-04T19:45:00.001+01:00

W piątym odcinku cyklu ukazującego odnowione "przeszkadzajki" do Mordheim przeznaczone do gier w Staromiejskim Domu Kultury przedstawiam dwie kolejne makiety - chronologicznie dziewiątą oraz dziesiątą - innymi słowy jesteśmy dokładnie w połowie drogi do kompletu wszystkich dwudziestu elementów terenu.

Pierwsza z prezentowanych dzisiaj makiet to pozostałości budynku - niewielki fragment dwóch narożnych ścian. Dookoła sporo gruzu, jakieś deski i nalepiony na ścianę plakat nawiązujący zapewne do wzmożonej aktywności grasujących po okolicy skavenów ;) (grafika znaleziona przypadkowo w Internecie, wydrukowana i chlapnięta washem Gryphon Sepia; nawiasem mówiąc, o ile mnie moje wyczucie językowe nie myli, powinno być chyba Rattenplage, ale zapewne wieszający plakat mieszkaniec Starego Świata nie baczył za bardzo na takie ortograficzne niuanse germanistyczne).

Druga makieta z kolei to najprostsze i najzwyklejsze rumowisko kamieni i gruzu, z którego uformowano coś na kształt barykady.

W oryginale wyglądało to tak:

oraz

Natomiast tak prezentuje się efekt końcowy obydwu "przeszkadzajek":

oraz

Barykady do Mordheim by Dębowa Tarcza (do SDKu) - cz. 4

2012-01-02T22:22:00.000+01:00

Trochę czasu minęło już od ostatniej notki o odnawianiu przeze mnie "przeszkadzajek", niegdyś zmontowanych przez klub Dębowa Tarcza, obecnie przeznaczonych do rozgrywek Mordheim w Staromiejskim Domu Kultury. Do tej pory na Hakostwie zaprezentowałem pierwszą szóstkę z dwudziestu takowych makiet. W grudniu miałem nieco mniej czasu na pracę nad nimi; w wolnej chwili jednakże udało mi się dokończyć kolejnych sześć, które w najbliższych dniach, parami, prezentował będę na blogu.

Dzisiaj pora na pomnik czarodzieja oraz kolejną wariację na temat "standardowej" mordheimowej barykady. O ile mnie pamięć nie zawodzi, przynajmniej jedna z "przeszkadzajek", a mianowicie pomnik, wykonana została przez Staśka "Dwalthrima" Kubiaka. Co do drugiej, po paru latach trudno mi to już stwierdzić ;).

Standardowo, na początek prezentuję zdjęcia ukazujące makiety w takim stanie, w jakim były, zanim dorwałem się do nich z farbkami i posypkami:

oraz

Poniżej zaś zamieszczam zdjęcia makiet już po renowacji:

oraz

Rok 2011 - krótkie podsumowanie

2011-12-31T15:02:00.002+01:00

Nie jesteśmy osobami przesądnymi ani nie robimy sobie postanowień noworocznych - mimo to jednak zawsze koniec roku i początek nowego jest jakąś symboliczną dla nas datą. Dlatego pomyśleliśmy, że dobrze będzie napisać kilka słów podsumowania. Ponieważ postanowień hobbystycznych nie było (poza ogólnymi typu "więcej malować niż kupować" - akurat się udało), będzie to raczej zbiór luźnych refleksji, niż "rachunek sumienia" ;)

Najważniejszym (przynajmniej według mnie) sukcesem tego roku jest ukończenie hobbystycznej części Karak Zorn, a więc stołu, który robiliśmy cały rok praktycznie od zera i dwóch band, które złożyłam i pomalowałam. Sama treść dodatku jest jeszcze tajemnicą, ale nie jest tajemnicą to, że jest on już na ukończeniu i poza playtestami niewiele zostało do roboty.

Ten stół jest w zasadzie także największym osiągnięciem makietowym tego roku. Śmieszne jest to, że nie posiadamy stołu do Mordheim, ale stół do autorskiego dodatku już tak ;) Gdybym mogła zrobić jedno postanowienie noworoczne, to brzmiałoby ono "namówić Tomka na stół do Mordheim". Ale nie mam gwarancji, że się uda ;) Poza tym makiet robiliśmy niewiele - Tomek zgarnął z SDK klubowe drobiazgi i sukcesywnie je odświeża, a ja zrobiłam jedną makietę do WFB w klimatach mojej armii elfów.

Właśnie - elfy... w tym roku pomalowałam kilka oddziałów do nich i jestem z nich całkiem zadowolona. Mam już dwa oddziały łuczników, 13 wardancerów, oddział glade riders i malowane w zeszłym roku treekiny i driady. No i dwóch bohaterów. Pewnie niejeden stary battlowiec by mnie wyśmiał, że to żadna armia, ale chyba zauważyliście, że u mnie granie jest tylko pretekstem do malowania i stawiania na półce ;)

Z band do Mordheim - poza dwiema bandami z Karak Zorn - pojawił się Averland Pandy, który został już przekazany właścicielowi i z tego co wiem, będzie też strzelał do wrogów w najbliższej nowej kampanii w SDK :) Zaczęłam też wreszcie moje truposze i choć robota znów rozciągnęła się w czasie, to mam już komplet stronników i od nowego roku zaczynam bohaterów.

Ponieważ figurek wyłącznie przybywa, a nigdy nie ubywa i nie wszystkie oddziały mieszczą się do mniejszych gablotek - Tomek musiał przerobić jedną z naszych szaf na gablotkę do ekspozycji makiet i większych modeli.

Z wydarzeń okołomordheimowych i społecznościowych - powstało nowe forum dla graczy Mordheim i Warheim - Azylium, a pod koniec roku wreszcie odbył się jakiś turniej Mordheim. Organizowaliśmy go wyjazdowo na Mad Days 2011 w Lublinie i bardzo miło wspominamy cały ten dzień, łącznie z podróżą przez miasto Puławy z Pandą, Telcharem i Leszczem ;)

To chyba tyle, jeśli chodzi o ten rok. Zaliczyliśmy małą przerwę w hobby na wakacjach, ale dalej sukcesywnie kontynuujemy nasze projekty. Niestety, wciąż pojawiają się nowe... dlatego życzcie nam w przyszłym roku więcej konsekwencji ;)

A my życzymy wszystkim wesołej zabawy i szczęśliwego Nowego Roku - niech będzie lepszy od mijającego i niech figurki będą z Wami! :)

Ghule. Setki. No, w każdym razie pięć.

2011-12-30T19:22:00.007+01:00

Nie wiecie, jak to jest - widzieć zagładę miasta. Domyślacie się tylko, ale ja wiem. Dobrze pamiętam ten dzień, choć było to już dość dawno. Kończyliśmy nasz codzienny patrol i kierowaliśmy się do karczmy. I nagle huk i seria szybkich, niezrozumiałych zdarzeń. Płonące budynki, walące się mury, deszcz meteorytów towarzyszący komecie, wszędzie chaos, panika i śmierć. Straciliśmy głowę. Max prawie zginął, ledwo udało nam się go uratować przed spadającymi cegłami. Stracił przytomność, Michael i Werner nieśli go na zmianę. Bylibyśmy pewnie wszyscy zginęli, gdyby nie Albert, który przytomnie znalazł nam schronienie. Wraz z kilkoma innymi osobami ukryliśmy się w piwnicy zrujnowanej karczmy, sądząc, że zostaliśmy uratowani.

Myliliśmy się. Prawdziwy koszmar zaczął się właśnie wtedy. Świat zewnętrzny przestał istnieć. Byliśmy całkowicie odcięci. Nie mogliśmy wyjść. Głodowaliśmy. W piwnicy nie brakowało napojów, ale jedzenie szybko się skończyło. My, pięciu silnych chłopów, przetrwaliśmy najdłużej. Inni szybko umarli z wycieńczenia. Wkrótce zostaliśmy już tylko my. To wtedy pierwszy raz pomyśleliśmy o Tym. Michael usiadł zgarbiony koło jednego z trupów. Trup nie był już pierwszej świeżości, mdliło nas od smrodu i pocieszała mnie tylko myśl, że wkrótce podzielimy jego los. Michael spojrzał na nas mętnym wzrokiem. Jego skóra, podobnie jak u innych, posiniała od głodu i złych warunków życia w piwnicy. Nie powiedział słowa, po prostu ujął ramię trupa i nagłym ruchem wbił w nie zęby. Przeżuwał zwłoki dokładnie, jakby się nimi delektował, choć wyraz jego twarzy mówił coś całkiem przeciwnego. Krzyknąłem z przerażenia, Albert zaczął wymiotować. Reszta patrzyła tępo na niego i na to, jak w desperacji traci resztki swego człowieczeństwa.

Potem przyszła kolej na nas. Że niby mieliśmy wybór? Nie żartujcie. Mogliśmy jeść albo zostać zjedzeni. To żaden wybór, to szantaż losu. Udało nam się posilić - tylko to się liczyło. Wydostaliśmy się z piwnicy. Nie wiem, jak wtedy wyglądaliśmy. Może jeszcze przypominaliśmy ludzi. Dziś trudno byłoby to stwierdzić. Zresztą i my dawno już nie interesujemy się światem ludzi. Są nam niezbędni, prawda, ale tylko gdy są martwi. Sprzątamy resztki ze stołu mrocznych bogów. Żadna ich ofiara się nie zmarnuje.

Nie zmieniło się tylko jedno - wciąż pełnimy służbę. Wciąż jesteśmy strażnikami. Wciąż służymy komuś potężnemu. Ale on także nie jest już człowiekiem...

Masz ci los. Jak już się cieszyłam, że po Świętach wezmę się znów za malowanie, to dopadło mnie paskudne przeziębienie. Pojęcia nie mam, gdzie je złapałam, ale spowolniło moją pracę nad ghulami o połowę. Dopiero wczoraj udało mi się je skończyć. Mam nadzieję, że wyszły w miarę niezłe, chociaż wiem, że gdybym była zdrowa, mogłabym wyciągnąć z nich trochę więcej. Grunt, żeby pasowały do reszty bandy.

Kolory tym razem nieco inne. Moje poprzednie ghule ze starej bandy mają odcień skóry podobny do tego, który malowałam niedawno na wilkach. Tutaj postanowiłam trochę poeksperymentować i dać im ciemnosiny kolor. Z samej rzeźby wyglądają i tak dość nieludzko jak na to, że przecież żyją, tylko mają nietypowe upodobania kulinarne. Ale skoro mam plastikowe wilki, to i ghule też już zrobiłam plastikowe.

Modelarsko przywitam się ponownie już w Nowym Roku :) A jutro napiszę kilka słów podsumowania, bo trochę w tym roku się działo. Do jutra zatem :)

Wesołych Świąt!

2011-12-24T10:40:00.002+01:00

Przygotowania świąteczne zdominowały ostatnio nasz czas i nie mamy go zbyt wiele na figurki. Na szczęście dzisiaj już Wigilia, a więc koniec z gotowaniem, pieczeniem i sprzątaniem, a czas wolny nadchodzi wielkimi krokami :) Korzystając z wolnej chwili, chcielibyśmy złożyć wszystkim naszym Czytelnikom najlepsze świąteczne życzenia.

Życzymy Wam zdrowych, spokojnych i wesołych Świąt Bożego Narodzenia, aby niezależnie od tego, czy są dla Was jedynie tradycją, czy przeżyciem religijnym, stały się okazją do odpoczynku i bycia z bliskimi osobami, na które być może w codziennym życiu czasem brakuje czasu. Niech w te Święta spokój, miłość i wzajemna życzliwość nie opuszczają Was i Waszych Rodzin ani na chwilę i niech radość nie minie wraz z dniem 26. grudnia.

Natalia (Skavenblight) i Tomek (Kapitan Hak)

Warheim Fantasy Skirmish - nowa edycja i konkurs!

2011-12-19T23:55:00.000+01:00

Swego czasu na łamach Hakostwa opublikowaliśmy wywiad ze znanym pewnie wielu z Was Quidamcorvusem (QC), twórcą systemu Warheim Fantasy Skirmish (WFS). Od daty przeprowadzenia tego wywiadu QC bynajmniej nie próżnował, a wręcz przeciwnie: aktywnie, intensywnie i twórczo rozwijał swój autorski system, nie oszczędzając ani na zasadach, ani na bogatej oprawie fluffowej, ani też na "materialno-namacalnym" aspekcie gry, jakim są figurki i makiety. O jego bieżących projektach związanych z WFS można zawsze poczytać na jego blogu; ja natomiast pozwolę sobie dzisiaj na przedstawienie dwóch ważnych dla WFS newsów.

Po pierwsze - choć to wiadomość mająca już prawie 3 tygodnie, jednakże istota, zwłaszcza w kontekście wiadomości drugiej, najświeższej - QC opublikował już 14-stą edycję podręcznika i oto, co sam o niej pisze:

Jako, że zakończyłem prace nad 14 edycją podręcznika do Warheim Fantasy Skirmish postanowiłem przedstawić nieco szerzej zawartość książki.

Warheim Fantasy Skirmish:
Czym jest Warheim Fantasy Skirmish?
To gra bitewna (skirmish), przeznaczona dla 2 i więcej graczy, osadzona w świecie Warhammera. Mechanikę WFS stanowią zasady Mordheim, zaktualizowane o reguły pochodzące z 7 i 8 ed. Warhammera Fantasy Battle, popularne i przetestowane 'zasady domowe' oraz smaczki (jak Karty Zadań Specjalnych) pochodzące z innych systemów. Stąd zresztą nazwa gry stanowiąca połączenie Warhammera i Mordheim.

W porównaniu z Mordheim przeniosłem czas akcji Warheim Fantasy Skirmish o nieco ponad 500 lat do przodu i osadziłem grę na terenach północnych prowincji Imperium, które zniszczone zostały w trakcie Burzy Chaosu.

W trakcie rozgrywania potyczek w Warheim Fantasy Skirmish gracze dowodzą zbrojnymi kompaniami (w skład których wchodzi od 3 do 20 modeli), a celem rozgrywki jest wygranie składających się na kampanię potyczek. Scenariusze umieszczone w podręczniku Warheim Fantasy Skirmish podzieliłem na miejskie (toczone wewnątrz murów zdobytych przez Hordy Chaosu miast) oraz wiejskie (toczone w pobliżu niewielkich osad, pośród leśnych ostępów czy na imperialnych gościńcach).

Podręcznik:
Kompletny podręcznik Warheim Fantasy Skirmish składa się z 27 rozdziałów i liczy 726 wypełnionych fluffem stron.

Zasady podstawowe, w większości znane graczom Mordheim czy Warhammera Fantasy Battle, zajmują pierwsze 30 stron i podzielone zostały na 8 rozdziałów, w których przedstawiono: składające się na charakterystykę modeli Współczynniki, potrzebne do gry Modele oraz omówione szczegółowo zostały poszczególne Fazy składające się na Turę gry.

Najobszerniejszą część podręcznika stanowi rozdział 9, który zajmuje niemal 400 stron, a w którym przedstawiłem blisko 40 Drużyn, spośród których gracze mogą wybierać dowodzone przez siebie kompanie. Wśród owych drużyn znajdują się zarówno kompanie Ludzi, Elfów, Krasnoludów, Ogrów, Kultów Chaosu, Nieumarłych jak i Skavenów, Zielonoskórych czy Jaszczuroludzi.

Kolejne 6 rozdziałów (mieszczących się na nieco ponad 100 stronach) traktuje szczegółowo o zasadach Kampanii, scenariuszach, dostępnym ekwipunku oraz Najemnych Ostrzach - czyli najemnikach, którzy za odpowiednią opłatą w złocie wspomogą naszą drużynę. Kampania jest tym co stanowi istotę rozgrywek Warheim Fantasy Skirmish, a możliwość różnorodnego rozwoju dowodzonej przez siebie drużyny sprawia wiele frajdy i daje dużo satysfakcji.

Na następnych 50 stronach znajduje się 7 rozdziałów traktujących o zasadach specjalnych, w tym regułach dotyczących Kawalerzystów, Potworów, Rydwanów & powozów, Lotu oraz Machin Wojennych, a także plugawych Stygmatów Chaosu.

To, co stanowi chyba największą różnicę pomiędzy Mordheim a Warheim Fantasy Skirmish zapisane zostało na kolejnych 70 stronach. W dwóch rozdziałach przedstawiłem reguły, którym podlegają Magowie i Duchowni należący do dowodzonych przez graczy kompanii.

Ostatnie 20 stron, to dość szczegółowe kalendarium zawierające Historię świata Warhammera oraz Karta Drużyny i Karty Zadań Specjalnych.

Dalsze informacje, wraz z linkami do podręcznika, dostępne są pod oryginalną notką na blogu QC.

Po drugie - i to jest wiadomość z ostatniej chwili - QC organizuje konkurs związany z WFS z okazji zbliżającej się rocznicy forum Azylium. Zapraszam do przeczytania obwieszczenia:

Zgniłe bestie

2011-12-17T20:06:00.010+01:00

Najpierw zaległa cisza. Grobowa cisza, taka jak chwilę wcześniej, na cmentarzu. Podnieśliśmy oczy na kapitana, zaniepokojeni. Skinął głową, by iść dalej. Mieliśmy spore wątpliwości. Wprawdzie na cmentarzu znaleźliśmy tylko niedawne ślady walki jakichś nieszczęśników z nieumarłymi, ale charakterystyczny trupi smród czuć było w powietrzu nawet dwie ulice dalej. Coś było nie tak. Coś było nie w porządku. Wiedzieliśmy to, ale nikt nie miał odwagi się odezwać, by nie kusić losu wypowiadaniem na głos tych obaw.

Potem rozległo się wycie. Gdybyśmy byli blisko lasu, byłbym pomyślał, że to wilki w lesie. Ale znajdowaliśmy się w środku miasta. A dźwięk dał się słyszeć blisko, bardzo blisko. Chwilę później nadszedł inny - dziwny stukot. Coś jakby kości. I znów poczuliśmy ten smród. Ohydną woń rozkładającej się padliny. Ktoś lub coś zdechło gdzieś niedaleko.

To była część prawdy. Tak, coś zdechło niedaleko. Ale wymknęło się śmierci za sprawą czarów. Choć zgniłe mięso odpadało już od kości, a skóra z sierścią odłaziły płatami, wyraźnie dało się rozpoznać wilki. Nieumarłe wilki. Wilki, którymi kierowała nowa, złowroga siła - magia nekromanty...

Moja banda truposzy powiększyła się o trzy wilki - w trakcie malowania wpadłam na nowy pomysł na konwersję, więc kiedyś dojdzie czwarty. Pudełko leżało zafoliowane w szafie od dawna, ale jakoś zapomniałam przez ten czas, jak wygląda. Po odgrzebaniu przypomniałam sobie, że niezbyt lubię te modele, bo na reprezentacyjnych zdjęciach wyglądały raczej dość kiepsko kolorystycznie - bielutka kość daje po oczach. Swoje postanowiłam pomalować inaczej i według mnie sporo to zmienia w wyglądzie figurek. Wilki okazały się mało kłopotliwe, niezbyt czasochłonne i bardzo miłe w malowaniu. Przy okazji mogłam się pobawić nowymi kolorami na sierści, skórze i mięśniach. Podam przepis, może komuś się przyda :)

Sierść - black (Vallejo Game Color), glacier blue (Vallejo Game Color), wash badab black GW
Mięśnie - magenta (Vallejo Model Color), red (Vallejo Model Color), old rose (Vallejo Model Color), wash leviathan purple
Skóra - old rose (Vallejo Model Color), dead flesh (Vallejo Game Color), dead white (Vallejo Game Color), wash baal red (ale niewiele jego śladów w sumie zostało, bo w trakcie zmieniłam nieco koncepcję).

Jednego wilka zapomniałam sfotografować z drugiej strony. Za dużo takich samych figurek naraz :P Ale i tak mam nadzieję, że się spodobają :)

Gablotka na figurki - edycja trzecia, największa

2011-12-15T22:39:00.001+01:00

Nie minęło jeszcze półtora roku, odkąd zakupiliśmy, wykończyliśmy i zamontowaliśmy u nas w domu wiszącą gablotkę na figurki. Miała być ona miejscem ekspozycji najbardziej reprezentacyjnych figurek, które szkoda chować po walizkach. Jednakże już na początku zapełniliśmy ją w większej części i nie tak długo potem zaistniała pilna potrzeba zaopatrzenia się w drugą, tym razem większą gablotkę. Wprawdzie w chwili obecnej zapełniona jest ona w niecałej połowie, więc wydawać by się mogło, że za wcześnie myśleć jeszcze o kolejnej.

Z drugiej strony, zapełnia się ona dość szybko... Poza tym dotychczasowe gablotki miały jedną wspólną wadę: ograniczenie głębokości (ok. 6,5 cm) i wysokości (9 cm) modeli, które można w nich umieścić. Teoretycznie są to wymiary wystarczające, by w gablotce zmieściła się zdecydowana większość naszych figurek (do Mordheim); co jednak zrobić z wszelakimi nieco liczniejszymi regimentami, większymi potworami, pojazdami, co bardziej reprezentacyjnymi makietami i wszystkim, co warto by wyeksponować, a co nie zmieściłoby się w dotychczasowej gablotce?

Uznaliśmy zatem ostatecznie, iż warto pomyśleć już o kolejnym miejscu ekspozycji - tym razem na tyle obszernym, by wystarczył na naprawdę długo i o takich wymiarach, by można w nim umieścić nawet naprawdę spore modele. Początkowo rozważaliśmy zakup dość popularnego typu szklanej wolnostojącej gablotki...

Z różnych względów zrezygnowaliśmy jednak z tego pomysłu i postanowiliśmy zaadaptować na gablotkę jedną z dwóch witrynek, jakie mamy w domu. Dotychczas w obydwu były rozmaite porcelanowe serwisy kawowe, kieliszki i tego typu domowe akcesoria, które z powodzeniem udało się upakować w jednej, większej witrynce (przy okazji robiąc w nich przegląd i porządek), zwalniając drugą w szczytnym celu, by zaistniała jako okazała gablotka na figurki.

Na początku, po opróżnieniu z poprzedniej zawartości, wyglądała ona tak:

Pierwszym krokiem było usunięcie dwóch drewnianych półek, które dotychczas w witrynce się znajdowały, likwidując dotychczasowe trzy dość wysokie poziomy. Ich miejsce miały zająć zamówione przeze mnie cztery półki szklane o grubości 5 mm - całkowicie wystarczające, by umieścić na nich bezpiecznie nawet cały batalion, tworzące w efekcie pięć poziomów - jeden o dotychczasowej wysokości, na najwyższe modele, makiety itp. i cztery nieco niższe, ale również w wystarczające ze sporą nawiązką na olbrzymią większość przedmiotów, jakie będą w niej eksponowane.

Zamówiwszy już półki u szklarza i oczekując na realizację zlecenia, miałem trochę czasu, by przygotować wszystko, co należy, wewnątrz nowej gablotki.

Po pierwsze, zająłem się montażem dodatkowych dwóch poziomów bolców mocujących półki - dokładnie pośrodku pomiędzy dotychczasowymi poziomami.

Po drugie, zakupiłem specjalną świetlówkę do oświetlania mebli od wewnątrz i zamontowałem ją na "suficie" gablotki. O ile oświetlenie w poprzednich gablotkach nie było potrzebne (duża powierzchnia przeszklona, mała głębokość, "jasne" wnętrze, jaśniejsza lokalizacja w mieszkaniu), w przypadku tej było już wręcz nieodzowne.

Po trzecie, mając w pamięci serwisy i kieliszki, które leżąc miesiącami w witrynce zwyczajnie się kurzyły, dokładnie uszczelniłem wszelkie - wcale niemałe - szczeliny w gablotce.

Skorzystałem przy tym z samoprzylepnej uszczelki o przekroju w kształcie litery "D":

Po zapaleniu oświetlenia wewnątrz witrynki dobrze widać było, jak duże były szczeliny:

Jednakże po montażu uszczelek:

Sytuacja uległa znacznej poprawie (jasna smuga to odblask światła, a nie szczelina, co widać zresztą po powiększeniu zdjęcia):

Po czwarte, przyszedł wreszcie czas na najdelikatniejsze i kluczowe zadanie - umieszczenie w witrynce szklanych półek:

Po montażu półek przyszedł wreszcie moment na próbę generalną...

...i na podziwianie efektu końcowego:

Tym samym możemy przystąpić do zapełniania naszej kolejnej, nowej witrynki ;)!

Gregor, najemnik z Marienburga - czwarty zombie

2011-12-11T20:17:00.006+01:00

Pieniądze nigdy nie były problemem. To zawsze powtarzał ojciec Gregora, stary Johann. Cokolwiek wymyślił syn, Johann wykładał na to swoje oszczędności, ku wielkiemu niezadowoleniu matki, Grety. Był jedynakiem i zawsze go rozpieszczano, tak jak wcześniej rozpieszczano Johanna, który także nie miał rodzeństwa. Gregor przyzwyczaił się do luksusów - wygodnego domu w Marienburgu, dobrego jedzenia i drogich win. Kiedy Johann umarł, wszystko się zmieniło. Spadek okazał się mizerny i ledwo wystarczył na pokrycie wielkich - jak się okazało - długów. Greta wyszła za mąż po raz drugi za mężczyznę, który miał trójkę własnych dzieci. Dla Gregora nie było już miejsca, toteż szybko odszedł z domu i został najemnikiem.

Wiele wypraw minęło szczęśliwie, nim nadeszła ta ostatnia - do Mordheim. Gregor wyruszył z ludźmi, których już dobrze znał. Ufał kapitanowi i kapitan ufał jemu - był jego prawą ręką, jego najbliższym powiernikiem. Jeśli kapitan żądał od niego zaplanowania ataku na obóz szczuroludzi - Gregor robił to. Jeśli kapitan rozkazał mu podpalić dom, w którym skrywali się wrogowie - Gregor słuchał. A kiedy kapitan rozkazał Gregorowi poprowadzić grupkę ludzi na cmentarz - Gregor posłusznie tam ruszył. Obiektywnie nie mieli dużych szans - głupotą było rozdzielać się, gdy nieumarli otaczali ich ze wszystkich stron. Jednak Gregor ufał, że kapitan się nie myli. Potężne ciosy, które skruszyły jego zbroję, były ostatnim dowodem zaufania - mimo paraliżującego strachu przed wampirem, który wynurzył się z mroku, Gregor jako jedyny nie uciekł.

Mówiono o nim, że był wspaniałym wojownikiem. Wiernym sługą i oddanym kompanem, aż do śmierci wykonującym rozkazy. Ale jego towarzysze nie wiedzieli, że i po śmierci nie przestał taki być. Choć jego życie trwało teraz tylko dzięki plugawej magii, to znów stał wiernie u boku nowego pana - tego samego, który kilkoma ciosami odebrał mu życie...

Miał być ostatni zombie i jest zombie, ale jak się okazało, nie ostatni ;) Tomek przypomniał sobie dziś o zombie-krasnalu, którego Stasiek pożyczył nam do odlania dawno temu. Będę więc miała pięć zombiaków, jak tylko Tomek zrobi formę i go odleje. Ponieważ nie wiem, kiedy to nastąpi, na razie kończę z zombiakami i zajęłam się wilkami. Ale zanim je skończę, wrzucam fotki wyjątkowo eleganckiego zombiaka, jakim jest zdechły Marienburczyk.

Myślę, że wyszedł w miarę ładnie. Miłego oglądania :)

Wolfgang Grisler, łowca czarownic - trzeci zombie

2011-12-10T22:30:00.005+01:00

Włosy posiwiały mu dość wcześnie. Miał chyba ze dwadzieścia lat. Jako młody i niedoświadczony jeszcze chłopak wyprawił się z łowcami czarownic do wioski, której mieszkańcy zostali dosłownie zmasakrowani przez zwierzoludzi. Rozkładające się zwłoki, poszatkowane ciała, głowy nadziane na pale - wtedy ten widok wystarczył, by młody Wolfgang posiwiał w ciągu kilku dni doszczętnie. Ale kilkanaście lat później takie widoki nie robiły na nim wrażenia. Byle kogo wszak do Mordheim nie wysyłano. Grisler był jednym z żelaznych kandydatów na wyprawę do przeklętego miasta. Wiedziano, że nie straci zimnej krwi i nie przerazi go żaden zastany tam widok. Mieli walczyć z kultem, który mimo zagłady miasta rozwijał się w ostatnich miesiącach dość znacznie. Jego wyznawcy czcili Pana Cieni, potężną istotę zrodzoną z Chaosu. Wolfgang mógł się pochwalić wieloma sukcesami. W ciągu kilku tygodni udało się doprowadzić do egzekucji co najmniej dziewięciu akolitów, czterech mutantów i aż dwóch lokalnych przywódców kultu. Stosy płonęły jasno, gdy nadchodził zmierzch, a Sigmar wspierał swych wiernych wyznawców. Uwierzyli w siebie do tego stopnia, że odważyli się zapuścić na nawiedzony - jak głosiły plotki - cmentarz.

Cmentarz istotnie był nawiedzony, o tym przekonali się wkrótce niemal wszyscy. Ale to nie on był przyczyną, dla której Wolfgang poniósł śmierć. Osaczyli ich reiklandzcy strzelcy - nawet nie wiadomo, skąd się pojawili. Wolfgang niemal nie poczuł pierwszej strzały, która trafiła go w ramię. Druga utkwiła w jego nodze. Trzecia w plecach. Upadł dopiero, gdy jeden ze strzelców trafił w jego pierś. Upuścił pochodnię i padł na kolana, szepcząc słowa modlitwy. Ale modlitwa nie pomogła - ostatnia ze strzał trafiła go w skroń...

To koniec, zdążył pomyśleć Wolfgang. Ale pomylił się i wtedy. Kiedy kilka godzin później wstał, znów uniósł swą pochodnię. Zgasła, ale nie miało to już znaczenia. Światło w jego sercu wypaliło się również. Duszę ogarnęła ciemność i jedynie ciało żyło jeszcze, dzięki złowrogim szeptom nekromanty...

Dzisiaj trzeci i przedostatni już zombiak do bandy mordheimowych truposzy. Stosunkowo fajna figurka, podobała mi się przed pomalowaniem, po pomalowaniu bardziej. Jak to stwierdził Tomek - niepomalowane zombie są mocno nieczytelne. Nie, żeby figurki te miały jakoś dużo detali, ale sporo jest dziur w ubraniach, połamanych czy naderwanych kończyn, ran i innych uszkodzeń, przez co obraz całości trochę się gubi.

Kolory poza płaszczem wybrałam raczej stonowane, same brązy. Pochodnia raczej dawno już zgasła, a i to, co na niej jest, nie wygląda na ogień, więc uznałam, że jakieś siano czy inne "wodorosty" będą tu na miejscu. Kolejna figurka będzie nieco bardziej kolorowa... ale też w zombiaczej normie ;) Miłego oglądania :)

Frederico - drugi zombie

2011-12-09T21:11:00.009+01:00

Naprawdę nazywał się Friedrich. Friedrich Roh. Ale kto by zwrócił uwagę na tak pospolite imię? Co innego Frederico - a jeszcze lepiej brzmiało "Frederico, szampierz z Tilei". Ciemne włosy, oczy i lekko egzotyczne rysy zrobiły swoje. Ludzie uwierzyli, że mają do czynienia z prawdziwym tileańskim mistrzem pojedynków. Mimo iż pochodził z małej wioski w Imperium, rzeczywiście miał talent do walki. A nawet gdyby nie miał, był zmuszony do radzenia sobie z życiem na własną rękę. Ojczym wcześnie wyrzucił go z domu, więc musiał jakoś zarobić na utrzymanie. A jak zarobić, jeśli nie uczciwą walką? Albo i nieuczciwą. Kogo to obchodzi... Frederico już w wieku dwudziestu lat był uważany za niezłego zabijakę, a pięć lat później - za doświadczonego wojownika. Życie układało się coraz lepiej. Nawet jakaś młoda i ładna mieszczanka wpuściła go do sypialni... kto wie, czy nie uciekłaby z nim z domu, jak przyrzekała. Ale pojawił się ten cholerny Martin i wyciągnął Frederica na wyprawę. Ostatnią wyprawę, jak obiecywał. Do przeklętego miasta Mordheim.

Przywykły do walki Frederico nie bardzo obawiał się Mordheim. To, co zastał na miejscu, trochę go zaskoczyło, ale trudno mówić o przerażeniu. Śmierć i choroba są wszędzie. Ludzie umierają, w walce czy we własnym łóżku, więc co za różnica? Choć najemnicy z Reiklandu nie radzili sobie zbyt dobrze, Frederico zawsze jakoś wychodził cało z tarapatów. Aż do owej pamiętnej misji, kiedy to został wysłany na cmentarz w Mordheim i spotkał przeciwnika, jakiego jak dotąd nigdy nie miał okazji poznać - wampira o posępnym uśmiechu i zębach równie ostrych jak miecz, który dzierżył w dłoni...

Walka odbyła się niesamowicie szybko. Z początku ciosy wampira nie robiły mu większej krzywdy. Ot, jedna mała ranka, rozdarte ubranie - kogo to obchodzi? Ale z każdym kolejnym ciosem uszkodzenia były mocniejsze, a Frederico nie dotrzymywał kroku wampirowi, nie był tak szybki. Nawet nie zauważył, kiedy miecz przeciwnika rozpłatał mu brzuch. Ostatnią rzeczą, jaką zapamiętał, był widok jego własnych jelit na cmentarnej ścieżce...

Ale to już nie miało znaczenia. Frederico przewalczył dumę. Wszakże nadal pozwolono mu robić to, co umiał najlepiej. Nie miał dawnego refleksu. Nie miał dawnej siły. Ale wciąż miał swój miecz i choć jego ruchami sterował nekromanta, to za każdym ciosem kryła się niezłomna wola dawnego szampierza...

Jeszcze w maju postanowiłam zrobić sobie nową bandę Nieumarłych, w oparciu o metalowe figurki z Mordheim i kilka plastikowych dodatków (ghule i wilki). Pomalowałam wtedy siostrę Hipolitę. Projekt, jak wiele innych, przespał wakacje, ale doczekał się kontynuacji teraz. Dziś kolejny zombiak, jeden z tych niepowtarzalnych modeli zombie z Mordheim, które uwielbiam. Mam nadzieję, że wreszcie na dobre skończę tę bandę i że będzie w miarę urozmaicona. Grywalność grywalnością, ale przecież nie będę wystawiać Nieumarłych na samych ghulach ;)

A oto Frederico. Sam model dość niepozorny. Rozczarował mnie trochę na zdjęciach, w realu podoba mi się dużo bardziej. Ale i tak... miłego oglądania :) Mam nadzieję, że zagram kiedyś tą bandą kampanię w SDKu.

Mad Days'owy goblin ze Spellcrow

2011-12-08T20:33:00.006+01:00

Z reguły reaguję alergicznie na promocje typu "edycja limitowana", wychodząc z założenia, że tym limitem chce się mnie do zakupu przymusić. Szkoda, że nie tyczy się to figurek i tu alergii na limitowane modele żadnej nie mam ;) Poza tym lubię przywozić z konwentów łupy. Dlatego z Mad Days 2011 przywieźliśmy z Tomkiem kilka modeli Spellcrow, chociaż Umbra Turris jako gra to u nas projekt raczej dość daleki ;) Kolekcjonersko jednak te modele są wiele warte, a i maluje się raczej przyjemnie, czego dowodem jest najprostszy i najsympatyczniejszy z nich - goblin z garnkiem na głowie.

Figurka jest banalna, w zasadzie trzy kolory - skóra, spodenki i ów garnek (oczy nie liczę). Dlatego, żeby trochę urozmaicić, dałam taką a nie inną podstawkę - z wodą. Mój goblin najwyraźniej poczuł się zmęczony upałem i postanowił wymoczyć stopy w bajorku. Jestem zadowolona z jego skóry - przyda mi się trening przed bandą orków do Mordheim i armią do WH40k (tak, mimo wszystko nie zrezygnowałam z tego pomysłu, choć było blisko...). Chociaż najfajniejszy wg mnie i tak jest ten garnek - w ogóle model uroczy moim zdaniem :)

Chwilowo jak widać odpoczywam od większych oddziałów do Leśnych Elfów, ale to nie znaczy, że porzuciłam moją armię. Mam jednak parę mniejszych projektów do ukończenia lub kontynuacji i teraz chyba przyszedł na niektóre z nich czas :) Zapraszam do obejrzenia goblina!

Barykady do Mordheim by Dębowa Tarcza (do SDKu) - cz. 3

2011-12-07T18:43:00.001+01:00

W kolejnym odcinku cyklu przedstawiającego stare, ale obecnie odnawione przeze mnie mini-makiety, "przeszkadzajki" klubowe, przeznaczone do gier w Staromiejskim Domu Kultury, prezentuję tradycyjnie dwa kolejne elementy terenu. Tym razem następny zwyczajny murek oraz coś bardziej wymyślnego, czyli zadaszona studnia. Tak jak i reszta, wykonane były jeszcze w czasach rezydowania klubu "Dębowa Tarcza" w sklepie "Wilcza Jama" - murek wspólnymi siłami, studnia - o ile mnie pamięć nie myli - wykonana w dużej mierze przez Dwalthrima.

Makiety...

...przed renowacją:

oraz

...po renowacji:

oraz

Averland Pandy - cała banda!

2011-12-06T23:03:00.002+01:00

Dzisiaj szybki i ostatni już rzut oka na Averland Pandy, nim zostanie polakierowany i przekazany właścicielowi. Malowało się go miło i aż żal się z tą bandą rozstawać, bo podoba mi się dużo bardziej niż mój własny Averland ;) Ale co robić, trzeba będzie znów zacząć grać w SDKu, żeby chociaż widywać te figurki w miarę często. Do malowania dostałam 15 figurek, z czego wszystkie fajne, klimatyczne - nie było chyba wśród nich modelu, którego nie lubię czy uznałabym go za kiepski pomysł do Averlandu. Dzięki, Pando!

I oto skończyłam. Mam nadzieję, że efekt jest wart czekania :) Wszyscy, którzy lubią mój dość kolorowy styl malowania, powinni być zadowoleni. Ci, którzy nie lubią, może już mniej ;) Ale wszystkich naraz się nie zadowoli. Obok figurek z Talizmana malowanych w zeszłym roku to moje ulubione "zamówieniowe" figurki. Może dlatego, że dawno nie miałam zleceń i malowałam je jak własne.

Muszę sobie zafundować jakąś większą kartkę z tłem, bo Tomek powiedział: "Ostatni raz obrabiam fotki w ten sposób". Patrząc, ile mu to zajęło, doskonale go rozumiem :) Ale fotki całości musiały być porządne. Miłego oglądania zatem życzę :)

Elfie ruiny - makieta do WFB

2011-12-04T21:52:00.017+01:00

Jakiś czas temu naszło mnie na zrobienie jakichś makiet do Warhammera. Przy czym nie jakichś "anonimowych" typu wzgórza, lasy itp., lecz czegoś pasującego do pola bitwy i mojej armii, która na nim będzie się pojawiała. Dlatego postanowiłam zrobić te ruinki, które przy okazji mogą służyć jako wzgórze, a dodatkowo będą klimatycznym dodatkiem do moich Leśnych Elfów.

Ruiny są w klimacie moich jesiennych elfów, więc jest drzewo, z którego liście niemal już opadły i roślinność i liście w jesiennych kolorach. Trawka, której użyłam, to ta sama, której obecnie używam do podstawek w mojej armii.

Ponieważ porobiłam trochę zdjęć WIPów, mogę pokazać mniej więcej, jak makieta powstawała krok po kroku:

Początek. Wycięłam płaskie wzgórze ze styropianu oraz kolumny i resztki bramy ze styroduru. Kamienie na ścieżce wycięłam z tektury. Drzewo było kompletną improwizacją - na początku wkleiłam w makietę stary długopis, który następnie owinęłam sporą ilością papierowej taśmy, stopniowo doklejając w ten sposób kawałki drutu. Oczywiście drut nie trzymałby się na samej taśmie, dlatego potem zalałam całość sporą ilością wikolu. Aby nadać grubość i kształt konarom, nie obklejałam ich masą modelarską, a owinęłam tak, by tworzyły wokół drutów spirale. Następnie dokleiłam kilka gałązek z wypraski driad. Na sam koniec dodałam pnącza wokół kolumn i resztek bramy.

Kolejny etap. Makieta została wzbogacona o kolejną roślinność, tym razem były to roślinki akwarystyczne. Drzewo doczekało się kory, którą zrobiłam ze starej i nieużywanej - z braku odpowiedniego zastosowania - posypki. Na koniec potraktowałam całość podłoża wikolem z piaskiem.

Niestety nie zrobiłam zdjęć po zapodkładowaniu na podstawowe kolory. Kolumny, ścieżkę, resztki bramy i drzewo pomalowałam na czarno, natomiast całą resztę na brązowo. Potem malowałam już standardowymi technikami, po czym dokleiłam porosty i listki. Na koniec pomalowałam listki na czerwono i żółto, jest to na pewno najdelikatniejsza część makiety, ale moim zdaniem i tak było warto :)

A tak wygląda makieta po skończeniu. Niestety, tło jest takie, a nie inne (fajny mam szlafrok, prawda? ;)), bo zdjęcia okazały się bardzo trudne do obrobienia w programie graficznym. Przyjmijmy więc, że nad lasem elfów zapadła noc, a same elfy czuwają nad bezpieczeństwem lasu i czekają ukryte w gęstwinie, by ustrzelić jakiegoś brodatego pokurcza, który odważy się wychylić nos zza tych ruin...

Barykady do Mordheim by Dębowa Tarcza (do SDKu) - cz. 2

2011-12-03T22:34:00.001+01:00

Zgodnie z obietnicą kontynuuję dzisiaj minicykl przedstawiający odrestaurowane przeze mnie nasze stare klubowe "przeszkadzajki" do Mordheim. Gotowych jest już kilka kolejnych; co by uniknąć przesytu (który i tak pewnie w końcu nastąpi - ostatecznie jest aż 20 owych barykad i inszych drobnych elementów terenu) będę prezentował je "tylko" podwójnie.

Jako że obszerniejsze wstęp i wprowadzenie do cyklu zawarłem w poprzednim poście, dzisiaj już tylko skrócona wersja, głównie z obrazkami ;). Tym razem wybór padł na na coś bardzo ciekawego, a mianowicie barykadę z przewróconego wozu, wykonaną - o ile mnie pamięć nie myli - w całości przez Dwalthrima, oraz na coś zwyczajnego, czyli zwykły murek, jakich wśród tych przeszkadzajek jest kilka, różniących się nieznacznie długością i detalami.

Na pierwszy ogień tradycyjnie zdjęcia makiet przed renowacją...

oraz

...i po ukończeniu prac konserwacyjnych:

oraz

Averland Pandy - Ostlandczycy w barwach Averlandu

2011-12-02T20:43:00.008+01:00

Skończyłam! Averland Pandy jest gotowy. Ostatnia trójka to modele, które prawdopodobnie nigdy więcej nie trafią mi się do malowania, a na pewno nie na własność - oryginalni bohaterowie Ostlandu, tu występujący w barwach innej prowincji :) Bardzo lubię te figurki, choć klimatem odstają od mojego wyobrażenia o Ostlandzie, ale do Averlandu Pandy pasują jak znalazł. Mam nadzieję, że mu się spodobają.

Modele nie były łatwe w malowaniu, bo sporo na nich drobnych detali. Imperialnym plastikom daleko do nich, jeśli chodzi o te sprawy ;) Rysy twarzy też są zupełnie inne, niż na zwyczajnych imperialnych figurkach. Co tu dużo mówić - różnią się. Ale ponieważ te trzy figurki robią za kapitana (pośrodku) i dwie wersje sierżanta (po prawej i lewej od kapitana), to myślę, że tak właśnie być powinno.

Kolorystyka nadal averlandzka, więc kapitan jest żółty, czarny i zielony, a sierżanci żółto-czarni. Na pierwszym z sierżantów muszę jeszcze lekko poprawić młot, ale ogólnie z efektu jestem zadowolona. Nie spieszyłam się z nimi, bo łatwi nie byli, ale też nie zajęło mi to aż tak dużo czasu, jak na początku się obawiałam. Niedługo już Panda będzie mógł zagrać swoim Averlandem :)

Banda będzie lakierowana, ale zanim to nastąpi, zrobię jeszcze zdjęcia grupowe. Na razie zapraszam do obejrzenia tych trzech panów :)

Barykady do Mordheim by Dębowa Tarcza (do SDKu) - cz. 1

2011-11-29T20:47:00.001+01:00

Dawno temu, w roku 2007, gdy klub Dębowa Tarcza działał jeszcze w nieistniejącym sklepie "Wilcza Jama", parę osób zebrało się, by zmontować nieco makiet na potrzeby wspólnych gier. Zaczęliśmy od typowych "przeszkadzajek", czyli makiet drobnych, z reguły w postaci rozmaitej maści barykad, które umieszczone między większymi budynkami w ciekawy sposób urozmaicają rozgrywki. Prace szły całkiem sprawnie - takowych elementów terenu skonstruowaliśmy ponad dwadzieścia. Robotę wykonaliśmy chyba dość solidnie, gdyż wszystkie one przetrwały te niemal 4 lata ciężkich bojów klubowo-turniejowych. Był tylko jeden drobny mankament - po prawdzie makiety te nigdy nie zostały do końca pomalowane...

Prace malarskie rozpoczęły się jeszcze w "Wilczej Jamie", ale szczerze powiedziawszy nie szły najlepiej. Po pierwsze, okazało się, że o ile samo klejenie i składanie makiet można w miarę spokojnie podzielić między parę osób o różnym poziomie zdolności manualnych, to taki sam podział zadań malarskich może dać już nieco mniej zadowalające, a ponadto niejednolite efekty. Po drugie, tak się akurat złożyło, że prace musieliśmy przerwać z uwagi na likwidację sklepu. Były oczywiście plany, by kontynuować dzieło w naszej nowej miejscówce (Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie ("SDK")) - nigdy jednak nie doszły do skutku...

Sprawa naszych klubowych "przeszkadzajek" wróciła potem po raz pierwszy po Turnieju Jubileuszowym Mordheim na "Pomarańczowej Twierdzy". Jak podczas każdego turnieju, również i wtedy były one w intensywnym użyciu. Po zakończeniu turniejowych zmagań część makiet, w tym także i one, trafiły do nas do domu, gdzie postanowiłem trochę nad nimi popracować - jak mawia Dwalthrim - "stuningować" je nieco, przede wszystkim poprzez ostateczne ich pomalowanie.

Jak się pewnie domyślacie, również i u nas w domu nie od razu doczekały się mojej uwagi... Po prawdzie to trafiły do pudełka i zostały zapomniane na kolejnych paręnaście miesięcy, aż do czasu ostatniego turnieju Mordheim na Mad Days, kiedy to gościnnie "wystąpiły" w Lublinie. Po powrocie z tej imprezy, pozytywnie nastrojony do wykonania jakiś "społecznych" prac dla klubu, postanowiłem już nieodwołalnie, zająć się nimi.

Sytuacja wyglądała następująco: 20 "przeszkadzajek", każda z nich machnięta od niechcenia średnio udanym drybrushem w brudnoszary kolor; detale maźnięte na jakiś podstawowy kolor. Generalnie trochę bieda. Plan był taki, by dokończyć malowanie, czyniąc je przyjemniejszym na oka, dorzucić nieco posypek i wymarłej, zwiędłej roślinności, ew. jakieś drobiazgi i detale tu i tam.

Pierwsze efekty ukazuję już dzisiaj - część makiet z serii owych dwudziestu już gotowa, część jeszcze na warsztacie, w każdym razie w najbliższych dniach będę je prezentował kolejno, w każdym odcinku dwie takie "barykady".

Na pierwszy ogień prezentuję niski murek oraz mały ocalały fragment zrujnowanego budynku.

Przed renowacją wyglądały one tak:

oraz

Natomiast po renowacji następująco:

oraz

Kolejne "przeszkadzajki" będę prezentował w następnych odcinkach tego "minicyklu" - w odstępach zapewne 1-2 dniowych.

Leśne Elfy - Glade Riders

2011-11-28T18:06:00.018+01:00

Dzisiaj oddział, który w trakcie malowania doprowadzał mnie do rozpaczy... nie myślałam, że będzie z nim tyle roboty ;) Składanie było łatwiejsze niż w przypadku zwykłych pieszych łuczników, bo dużo łatwiej dopasować do siebie figurki tak, by stały równo w szeregu, ale malowanie kawalerii to dla mnie nowe doświadczenie. Trwało to kilka dni, teraz pewnie będę robić głównie bohaterów, zanim znów mnie weźmie na jakiś większy oddział, ale udało się - glade ridersi pomalowani :)

Najmilszym doświadczeniem z tego oddziału były chyba konie. Lubię konie (mimo że wypadek w lipcu na razie wyłączył mnie z jeździectwa), a te z WE są bardzo zacne, jeśli chodzi o rzeźbę i malowanie ich. Wcześniej malowałam je, gdy robiłam pierwszy wózek do Karnawału (stare dzieje, chyba z 5 lat temu). Konie malowałam w miarę naturalnie, tj. starałam się, żeby kolor grzyw i ogonów pasował do reszty ;) Siwek wyszedł mi chyba najgorzej, ale farba jakoś paskudnie mi się rozwarstwiała w trakcie, natomiast z reszty jestem zadowolona.

Kolory elfów jak zwykle - jesienne. Ze sposobu malowania nic się nie zmieniło od czasu łuczników. Zgodnie z sugestią Domana tym razem nie zapomniałam o kłodach na podstawkach, chyba podstawki są w tym oddziale dość bogate ;) Tray trochę mi się odgiął w jednym miejscu, ale widać to tylko patrząc bezpośrednio z tyłu. Ten oddział zainspirował nas do kolejnych modernizacji w mieszkaniu, bo nie mieści nam się do gablotki ze względu na wymiary ;) Kolejna szafa na eksponowanie figurek (i makiet) nadchodzi...

Zapraszam do obejrzenia :)

Averland Pandy - czterech mountainguardów

2011-11-26T19:22:00.007+01:00

Dzisiaj, wbrew moim planom, kolejna część bandy Pandy. Wbrew planom, dlatego że malowałam oddział swoich elfów, jednak nie przewidziałam, ile zajmie mi malowanie kawalerii i dlatego szybciej wyrobiłam się z tymi oto panami. Ich też malowałam na raty, przedwczoraj skończyłam i oto zostały mi już tylko trzy modele z Averlandu do pomalowania... najładniejsze, dlatego zostawione na koniec ;) A dzisiaj - górscy strażnicy.

Jak widać, części z archerów ciąg dalszy :) To, co najmilej się maluje (fałdy na płaszczach) wychodzi naturalnie najgorzej na zdjęciu, bo znów czarna farba błyszczy i światło odbija, dlatego tych, którzy mają taką możliwość, zapraszam do obejrzenia figurek w realu - tył wygląda lepiej ;) Jeśli Panda zechce mieć bandę polakierowaną, to tak czy tak wszystkie figurki będą miały delikatny połysk, dlatego fotki całej bandy zrobimy przed ewentualnym lakierowaniem.

Schemat kolorystyczny jest tu już typowo averlandzki, żółty i czarny bez dodatku zielonego. Jak na Averlandczyków przystało, panowie są czyści, bo nie wypada w upaćkanych krwią ciuchach paradować ;) Zapraszam do obejrzenia!

Averland Pandy - bergjaegerzy

2011-11-23T22:15:00.008+01:00

Dzisiaj najprzyjemniejsze chyba figurki z Averlandu Pandy, przynajmniej jeśli chodzi o malowanie ich. Dla mnie ta jednostka jest w ogóle esencją bandy Averlandu, obok niziołków - czymś, co czyni ją wyjątkową wśród wszystkich Reiklandów i innych Marienburgów ;) Bardzo lubię bergjaegerów i specjalnie trochę odkładałam ich malowanie, żeby, że tak to ujmę, nie jeść deseru na śniadanie ;)

Nie wiem, co to za modele, wiem, że kiedy je dostałam, poszły od razu do kąpieli. Jednemu Tomek wymienił głowę, by nie byli do siebie zbyt podobni. Chyba nowy łeb lepiej pasuje do bergjaegera :) Kolory Averlandu standardowe, tym razem bez bardziej wojskowego i formalnego czarnego, bo to w końcu nie są żołnierze regularnej armii. Mają być ludźmi z lasu i chyba tak wyglądają ;) Mam nadzieję, że spodobają się Pandzie.

Zapraszam do obejrzenia :)

Tancerze wojny - szczęśliwa trzynastka

2011-11-21T22:07:00.008+01:00

Dzisiaj tak na szybko - Tomek obrobił mi zdjęcia całej trzynastki wardancerów, więc postanowiłam wrzucić. Nic nowego ponad to, co już pokazywałam, ale zawsze to w kupie im raźniej ;) Niestety moja kartka z niebieskim tłem była za mała, by pomieścić cały oddział, więc musiałam poprosić o pomoc Tomka.

Zapraszam do obejrzenia :)

Averland Pandy - strzelcy

2011-11-18T22:59:00.007+01:00

Dzisiaj wrzucam strzelców z Averlandu Pandy. Z figurkami łuczników imperialnych mam styczność od dawna, ale jakoś do tej pory nie było mi dane nic pomalować ze swoich band, więc pierwszy raz maluję coś z tych modeli dla kogoś. Panowie strzelcy okazali się miłymi w malowaniu figurkami i przyjemnie się ich robiło, dlatego cieszę się, że strażnicy gór są zrobieni z tych samych bitsów, bo jeszcze będzie zabawa z nimi.

Schemat kolorystyczny jest czarno-żółty z domieszką zielonego. W przypadku marksmenów zielone są tylko piórka, tak jak Panda sobie życzył. Niestety miałam pewien problem z czarnym, a raczej fotkami. Farba trochę połyskuje i miejscami światło się od niej odbiło. Każdy, kto robi fotki lakierowanych figurkom, wie pewnie o co chodzi - nie jest to jakiś intensywny połysk, ale wystarczy, żeby odbić światło. Widać to głównie na fotkach od tyłu, bo fałdy na płaszczach najbardziej to światło odbijają - szkoda, to najfajniejsza część płaszczy, ale co robić - niestety warunki do robienia zdjęć są trochę spartańskie, zwłaszcza przy listopadowym świetle.

Mam nadzieję, że tak czy siak się spodobają - zapraszam :)

Tancerze wojny (3/3)

2011-11-16T19:53:00.007+01:00

Wreszcie skończyłam moich tancerzy. Nie powiem, że figurki były łatwe w malowaniu, ale sporo się na nich nauczyłam. Wrzucam dziś zdjęcia ostatniej czwórki, w drodze są fotki całej trzynastki, ale ponieważ moja kartka z tłem jest za mała, muszę sobie poradzić z tym inaczej i to trochę potrwa. W każdym razie czterej ostatni panowie i panie są gotowi, żeby pomachać ostrzami na polu bitwy. Chociaż, kiedy ja nimi zagram, kiedy malować wolę...

Nie wiem, czy można coś więcej napisać o kolorach, bo są takie same, jak w przypadku całej armii. Niestety, jak słusznie zauważono przy poprzedniej czwórce, zapomniałam o kłodach i konarach na podstawkach ;) Chociaż mam nadzieję, że przy całej reszcie armii nie będzie tego aż tak widać. Sporo figurek mi się powtarzało, bo część armii kupiłam, a część dostałam i nie zawsze widziałam, jakie modele mi się trafiają. Ale lubię je i pewnie przez jakiś czas nie dokupię nowych, chyba że pojawią się limitowane modele w rozsądnych cenach, na które poluję od dawna i zawsze jakoś mam do nich pecha.

Tymczasem zapraszam do obejrzenia ostatnich czterech modeli :)

Turniej Mordheim na Mad Days 2011 - Relacja!

2011-11-13T12:49:00.000+01:00

Dawno temu opadł już bitewny pył po ostatnim większym turnieju Mordheim (Jubileuszowym w ramach "Pomarańczowej Twierdzy" w 2009 r.) i w którymś momencie wydawało się, że epoka turniejowa dobiegła już nieodwołalnie końca (wiadomo, od premiery gry minęło już prawie 11 lat; coraz mniej chętnych zarówno do gry, jak i - tym bardziej - organizacji). Tak było do momentu, kiedy mniej więcej na początku września do mnie i Skavenblight zwrócił się Oskar "Rakso the Slayer" z propozycją, byśmy zorganizowali turniej na Mad Days - poświęconej bitewniakom imprezie powiązanej z Falkonem.

Początkowo do tej propozycji byłem nastawiony raczej sceptycznie. Raz, że po ostatnim turnieju czułem się już dość "zmęczony" i nastawiałem się raczej na to, iż nie będę się podejmował w przyszłości organizacji kolejnych tego typu imprez ;). Dwa, że mieliśmy organizować turniej gościnnie, na odległość w Lublinie, poniekąd bez kontroli nad wieloma aspektami organizacyjnymi (sala, zaplecze makietowe itp.). Pewnie bym jeszcze kilka przyczyn mojego sceptycyzmu wymienił, ale szkoda gadać już po fakcie - grunt, że dość szybko uległem namowom Natalii - zdecydowanie mniej sceptycznej w tej kwestii.

Dalej poszło już z górki. Współpraca z Rakso układała się świetnie - raz-dwa ustaliliśmy większość istotnych szczegółów, takich jak termin, miejsce, ramy czasowe, sprawę blatów, makiet, nagród i szereg innych. Następnie przyszła pora na wymyślenie "klimatu" turnieju - w tym wypadku wybór padł jednoznacznie na "szaleństwo", co by wprost nawiązać do nazwy imprezy: "Mad Days". Wstępny pomysł szybko przekuliśmy na regulamin oraz scenariusze i pozostało jedynie czekać na dzień 11.11.2011, po drodze przyjmując zgłoszenia chętnych do udziału w turnieju.

W tym właśnie momencie zaczyna się właściwa relacja. W dzień turnieju wstaliśmy skoro świt i zgraną grupą łącznie pięciu osób pomknęliśmy pociągiem w kierunku Lublina. Po arcywesołej (zwłaszcza, gdy dotarliśmy do Puław - wtajemniczeni wiedzą, o co chodzi) i bezproblemowej podróży dotarliśmy w końcu na miejsce, gdzie powitał nas Rakso i skierował do sali, w której miał się odbyć turniej. Przygotowanie blatów, rozłożenie makiet i zebranie całej ekipy zajęło nam chwilkę - turniej rozpoczęliśmy więc z pewnym opóźnieniem, dopiero o godz. 11:00, co jednak - jak się później okazało - nie niosło ze sobą żadnych negatywnych konsekwencji.

W pewnym stopniu miłym zaskoczeniem była frekwencja. Spodziewaliśmy się 10 uczestników, stawiło się 11, zagrało ostatecznie 12 (okazało się zresztą, że ze względów salowo-blatowo-makietowych było to i tak maksimum na ten turniej). Miało być oczywiście parę osób więcej, ale jak to zwykle bywa, część z nich odwołała swoją obecność jeszcze przed dniem imprezy. Pojawienie się wyżej wspomnianego jedenastego uczestnika niosło pewne konsekwencje dla mnie, jako gracza rezerwowego. Otóż zgodnie z planem, miałem - jako organizator - nie grać, a sprawować ogólną pieczę nad przebiegiem imprezy, sędziować, robić fotki i tuzin innych rzeczy. Przyznam szczerze, że z racji iż ów jedenasty uczestnik pojawił się dość niespodziewanie, nie byłem psychicznie przygotowany do gry ;), a przy tym spodziewałem się (jak się okazało, słusznie i niebezpodstawnie), że łączenie funkcji gracza i organizatora prowadzi do tego, że żadnej z nich nie spełnia się tak, jakby się tego naprawdę chciało. Co by jednak umożliwić zagranie niespodziewanemu koledze i podnieść nieco liczebność na turnieju, sięgnąłem, odrobinę niechętnie, ale jednak, po schowanych w plecaku Łowców Czarownic...

Pierwszą bitwę zagrałem z Pandą, przeciwko jego Siostrom Sigmara. Przyznam, że na myśl o tej bitwie zacierałem ręce - nie dość, że przeciwnik wielce zacny, jak na poczciwego bambusożernego łaciatego niedźwiedzia przystało ;), to jeszcze zanosiło się na bitwę "klimatyczną" i "fluffową", jakiej dawno nie miałem okazji oglądać, a tym bardziej rozgrywać: SoS vs. WH, czyli dwa nienawidzące się wzajemnie sigmaryckie stronnictwa. Scenariusz: poszukiwanie skarbu, z tym jednak urozmaiceniem, iż skarb - o czym śmiali poszukiwacze nie wiedzieli - obłożony był klątwą. Naszym bandom jednak nie dane było się o tym przekonać, gdyż spuszczone ze smyczy, jak ogary łowców rzuciły się sobie do gardeł, co zaowocowało powszechnym i krwawym mordobiciem na środku stołu. Wynik dla mnie był opłakany, do czego przyczyniły się w dużej mierze: mój zwyczajowy już pech w kościach i nieogarnięcie wynikające z dość długiej przerwy w grze. Co tu dużo mówić: do bólu sfeminizowana banda siostrzyczek wprowadziła nowy standard parytetów - prawie 100% płci pięknej na polu bitwy, a łowcy w całości w piachu, w dużej mierze definitywnie, co - jak można się domyślić - w efekcie końcowym skłoniło mnie do resetu bandy. Nie mniej jednak była to jedna z bardziej emocjonujących bitew w trakcie turnieju, a gra z "fair play" Pandą, z którym już od dawna nie miałem okazji zagrać, jak zawsze była czystą przyjemnością.

W drugiej bitwie, po drugiej stronie długiej i prostej uliczki tworzącej pole bitwy, pomiędzy dwoma rzędami zrujnowanych kamienic stanęli naprzeciwko mnie krasnoludzcy poszukiwacze skarbów Jarka - również zdziesiątkowani w poprzedniej bitwie i uformowani w oddział na nowo. Łowcy Czarownic, którymi dowodziłem, na widok bandy plugawych nieludzi (tak, wiem, "Wiedźminem" zalatuje ;)) zawyli równie nieludzko i w gorliwym szale, z pochodniami w łapach, popędzili im na gorące spotkanie. Triumfalna szarża załamała się jednak szybko, gdy z budynków wzdłuż uliczki zaczęli wyłazić - i to w dość pokaźnych ilościach (w szczytowym momencie na stole było ich z tuzin, bo nie nadążaliśmy z ich ubijaniem) - jeszcze bardziej plugawi i odrażający obłąkańcy, których sam widok sprawiał, iż co poniektórzy wojacy robili w gacie. Pacjenci dawnego azylium w Mordheim dość skutecznie namieszali przede wszystkim w moich szykach, ale również i długobrodym krwi trochę napsuli. Doszło do krwawej jatki na środku uliczki, wskutek której zdecydowana większość jej uczestników powędrowała bezpośrednio do piachu. Łowców na polu bitwy ostało się na koniec bitwy dwóch, czy trzech - w którymś momencie ze zdziwieniem spostrzegli, iż Khazadzi uciekają w popłochu, a sigmaryci mogą się ogłosić zwycięzcami. Zwycięstwo było jednak typowo pyrrusowe - po raz kolejny moje pechowe rzuty przesądziły o posłaniu ponad połowy bandy bezpośrednio na łono Sigmara, co pociągnęło za sobą konieczność uformowania oddziału po raz trzeci.

Wspomniany trzeci oddział Łowców Czarownic, jaki zapuścił się w ruiny Miasta Potępionych, z którego się już z reguły nie wraca, jak się rychło ów oddział zresztą przekonał, napotkał wyjątkowo ohydną i odrażającą zgraję kuglarzy i aktorzyn spod znaku Papy Nurgla dowodzonych przez Kamila. Cel: zająć większość spośród pięciu okolicznych budynków o znaczeniu strategicznym. Początkowa euforia i gorliwy szał tępienia Chaosu w każdej postaci ustąpiły miejsca niedowierzaniu, gdy sigmarycki oręż wcale niełatwo przebijał się przez owrzodzone, cuchnące i oblepione wszelakim syfem kałduny Karnawału. Po raz kolejny doszło do rzezi, w której flaki fruwały, a posoka tryskała strumieniami. W ostatniej chwili, Kaspar Hagelmann, bohaterski dowódca Łowców, obserwujący bitwę z dachu jednego z budynków, opierając się o swoją nieużywaną kuszę, wydał jednak dość przytomnie jedyny swój rozsądny rozkaz w tej bitwie, w postaci sabotażu na tyłach, co w efekcie doprowadziło do nierozstrzygnięcia, czyli remisu, między obydwoma bandami. Cóż, zawsze lepsze to niż przegrana, ale wierzcie lub nie: po raz kolejny Sigmar upomniał się o świeże dusze swoich wyznawców w liczbie aż zanadto wygórowanej, a do Mordheim wkrótce musiał się udać... czwarty już oddział!

Mając w pamięci rzezie, jakie miały niedawno miejsce pośród ruin Miasta Potępionych, po zapas Wyrdstona przybył czwarty już oddział, napotykając opór ze strony innowierców spod szyldu Gorka i Morka, którym dowodził Konrad. Słuszny i prawy był gniew wyznawców Sigmara, którzy z wielką pomstą i zapalczywością uderzyli na zielonoskórych, przerabiając ich na dżem z kiwi siłą mięśni i oręża. Przywódca orków, zagryziony przez ogara, nawet gdyby żył, nie zapanowałby nad panikującą zgrają, więc skutek mógł być tylko jeden: zwycięstwo Łowców Czarownic!

W ostatniej bitwie miałem przyjemność zagrać z Wojtkiem, z którym ostatnio grałem bodajże w 2007 czy też 2008 r. Z wielką radością przyjąłem zatem wieść, iż będziemy mogli razem zagrać, i że moi Łowcy zmierzą się z jego nieumarłą zgrają. Bój był - jak zwykle - krwawy i zacięty, a trup (zarówno nieżywy, jak i nieumarły) ścielił się gęsto po obydwu stronach. W którymś momencie każdy z dowódców już patrzył, czy to aby nie najlepszy moment, by czmychnąć z pola bitwy; tak się jednak złożyło, iż Kaspar Hagelmann podjął tę decyzję jako pierwszy, pozostawiając na stole zwycięską ferajnę wampira, dregów, ghuli i zombiaków. Co tu dużo mówić - fajnie było rozpocząć turniej bitwą z Pandą, a zakończyć bitwą z Wojtkiem - w obydwu przypadkach przesympatyczni gracze i "klimatyczni" przeciwnicy!

Po całym dniu zaciętych bojów przyszedł wreszcie upragniony i wielce emocjonujący moment ogłoszenia wyników, które ukształtowały się następująco:

Daniel "Leszczu" Leszczyński - Averland
Ludwik Kopiec - Reikland
Michał "Telchar" Kloss - Possessed
Wojtek Krzyżanowski - Undead
Piotr "Panda" Dobosz - Sisters of Sigmar
Kamil Szereda - Carnival of Chaos
Tomek "Kapitan Hak" Wiśniewski - Witch Hunters
Piotr "Cartman" Karpiński - Reikland
Karol "Karli" Wyszkowski - Possessed
Jarek Prokop - Dwarf Treasure Hunters
Konrad "Khanrad" Kotelczuk - Orcs & Goblins
Andrzej Topolewski - Possessed

W tym miejscu chciałbym serdecznie pogratulować: przede wszystkim oczywiście Leszczowi jako zwycięzcy turnieju, ale także wszystkim pozostałym uczestnikom turnieju - wszyscy spisaliście się na medal i dziękuję Wam za przybycie i miłą grę w sympatycznej atmosferze!

Chciałbym również podziękować Raksowi za umożliwienie zorganizowania tego niezapomnianego turnieju i wszelką pomoc i wsparcie z jego strony!

Największe podziękowania kieruję jednak do Natalii :*, która zrezygnowawszy z gry, sprawowała pieczę nad całym turniejem, sędziowała, zbierała wyniki, ustalała pary, robiła zdjęcia i tuzin innych rzeczy, które miałem robić ja, ale nie robiłem, bo grałem ;)!

Na deser zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z turnieju (zdjęcia rozmazane i nieudane pozostawione celowo dla zaakcentowania atmosfery szaleństwa i obłędu, jaka panowała podczas turnieju):

Averland Pandy - niziołki

2011-11-09T22:50:00.009+01:00

Dzisiaj figurki, które bardzo lubię malować i niezależnie od tego, czy są na usługach Averlandczyków, czy też są zwykłymi najemnikami, zawsze miło mi się do nich wraca. Modele niziołków są bardzo wdzięczne i proste, a przy tym szybko się je robi. Dzięki temu, że mam ostatnio trochę czasu, Panda ma kolejne 3 figurki do bandy i mam nadzieję, że poziomem nie odstają od młodzika.

Niziołki, podobnie jak młodzik, mają żółto-zielone barwy ciuszków, wedle życzenia Pandy. Jak to zwykle z moimi pracami bywa, wyszło dość kolorowo i wesoło, przynajmniej taką mam nadzieję. Niestety banda do turnieju nie będzie gotowa (dużo mi jeszcze zostało), ale nie ma co się spieszyć z malowaniem fajnych modeli, bo mogą wyjść gorzej, niż na to zasługują.

Pewnie to ostatnia notka przed turniejem - w piątek zapraszamy do Lublina! Mamy zamiar się dobrze bawić i zdać relację po powrocie. A na razie - zapraszam do oglądania niziołków :)

Tancerze wojny (2/3)

2011-11-06T20:09:00.009+01:00

Jesień powoli przemija, ale nie wśród modeli, które maluję. Zatęskniłam za swoimi jesiennymi elfami. Odgrzebałam gdzieś ostatnio zaczętych w wakacje tancerzy. Dawno już nie malowałam nic do swoich elfów, a przyszła okazja, by do tej armii powrócić. Nie lubię zostawiać roboty w połowie, dlatego nadal maluję tancerzy wojny, chociaż marzę już, by zająć się jakimś innym oddziałem ;)

Malowanie było standardowo jesienne, a skóra blada i lekko niebieskawa jak przy poprzednich elfach. Ze zdjęć jestem nieszczególnie zadowolona, bo trochę ze światłem są ostatnio problemy. Chyba tylko rano można złapać porządne i to w te jaśniejsze dni. Same figurki mam nadzieję niewiele odstają od pierwszej piątki, którą malowałam parę miesięcy temu :) Przynajmniej robiłam wszystko, żeby tak było. Zapraszam do obejrzenia :)

Stół do Karak Zorn - nareszcie gotowy!

2011-10-31T22:58:00.003+01:00

Nadeszła ta chwila... po kilku miesiącach pracy (choć trudno powiedzieć, jaki był rzeczywisty czas pracy nad stołem) został skończony wielki projekt stołu modułowego zrujnowanej krasnoludzkiej twierdzy. Karak Zorn zostało oficjalnie otwarte i czeka, by "ciepło" powitać wszelkich intruzów... to znaczy odkrywców ;) Narobiliśmy się przy tym co niemiara, sami nie składaliśmy do tej pory całości, chcąc - tak jak Wy - obejrzeć dopiero końcowy efekt. Wczoraj pierwszy raz wyjęliśmy wszystkie moduły na stół i naprawdę byliśmy usatysfakcjonowani, że tak wielki projekt makietowy doczekał się realizacji (zwłaszcza, że z makietami jest u nas trochę gorzej niż z figurkami...).

Dla przypomnienia: stół został zaplanowany na 16 modułów, 10 "krasnoludzkich" i 6 "jaskiniowych". 9 spośród krasnoludzkich komnat stanowi zwykłe użytkowe komnaty Karak Zorn, jedna jest dość tajemnicza, ukryta i prawdopodobnie starsza od reszty... która to, nietrudno chyba zgadnąć, gdyż różni się bardzo od reszty ;) Do całości będą jeszcze dodane tunele, ale podstawowa wersja stołu jest już gotowa.

Dodaliśmy trochę modeli do zdjęć, żeby nie było za pusto - Upadli grasują po komnatach, skaveni czają się w jaskiniach, a troglodyta właśnie czeka na epicki pojedynek z równym sobie potworem, jakiego szczuroludzie przyprowadzili do podziemi... mam nadzieję, że wkrótce pojawią się tam też inne bandy, żeby pradawne zło miało na czym ostrzyć sobie zęby.

Zrobienie zdjęć temu stołowi nie było zbyt łatwe, bo jest dość duży, ale chyba jakoś wyszło. Zapraszamy do oglądania i dziękujemy za motywację wszystkim, którzy zagrzewali nas do pracy przez ostatnie miesiące :)

Averland Pandy - młodzik

2011-10-29T18:53:00.006+02:00

Ostatnio trochę się przemogłam znowu do malowania figurek, powoli odgrzebuję swoje elfy... a oprócz tego mam mały projekt na boku - bandę Averlandu malowaną dla Pandy. Przykleiłam do notki etykietkę "Zamówienia", choć jest to projekt niekomercyjny, czysto przyjacielska przysługa :) Panda bardzo fajnie dobrał modele do swojej bandy i jest tam kilka naprawdę rzadkich okazów, dlatego myślę, że będzie się je malowało przyjemnie.

Jako pierwszy poszedł do malowania młodzik, fajna konwersja (wg mnie przynajmniej), a przy tym w sumie jedna z tych figurek, które są typowo mordheimowe i nie pasują do żadnego innego systemu. Kolory bandy wybrał Panda, miało być czarno, żółto i zielono (niekoniecznie wszystko naraz). Młodzik akurat jest żółto-zielony. Podobnie będzie z następnymi w kolejce niziołkami.

Zapraszam do obejrzenia :)

Warsztat inżyniera w Karak Zorn

2011-10-28T10:41:00.015+02:00

Nareszcie! Koniec prac nad modułowym stołem Karak Zorn jest naprawdę bliski. Właściwie to wszystkie moduły są gotowe... brakuje tylko tuneli, ale one będą bardziej dodatkiem do podstawowej wersji stołu, niż jego integralną częścią. Moduł numer 16 - warsztat inżyniera - doczekał się wykończenia. Zajęło nam to sporo czasu, bo ilość detali, jakie należało tam dorobić, okazała się dość duża, a wakacje nie sprzyjały robotom modelarskim. Ale nareszcie warsztat jest gotowy i krasnoludzki inżynier, jeśli chce, może do niego wkroczyć i sprawdzić, czy cokolwiek z tej maszynerii jeszcze nadaje się do użytku...

Jeśli chodzi o wystrój wnętrza, to mój ulubiony moduł :) Pomysłowość Tomka w konstrukcji nawet mnie zaskoczyła. Nie brakuje tam chyba niczego, jest nawet golem, w razie gdyby ktoś chciał spróbować go uruchomić. Poza oczywistymi i rozpoznawalnymi bitsami z GW zostały tam użyte takie rzeczy jak: puszka po coli, kawałek torów z kolejki, korki od ruskiego szampana, struny do gitary, wiatraczek z podkładki chłodzącej pod laptopa, łuski od nabojów, słomki i wszelkiego rodzaju kółka zębate. Czyli w sumie domowy recykling ;) Wychodzi na to, że inżynier, który tam pracował, był prawdziwym MacGyverem w świecie krasnoludów.

Po zapodkładowaniu makiety Tomek słusznie zauważył, że zapomniał o zrujnowaniu warsztatu, który przez wieki musiał zostać trochę zniszczony. Starałam się to nadrobić w malowaniu i dlatego dużo jest rdzy i patyny oraz brudu i pajęczyn. Chociaż malowanie całości zajęło mi więcej niż niejedna figurka (chyba ze 3 japońskie horrory obejrzałam w trakcie :P), to z efektu jestem całkiem zadowolona. Fotki całego stołu już niedługo, na razie zapraszam do obejrzenia warsztatu :)

Prosty i szybki sposób na nity

2011-10-16T12:33:00.001+02:00

Nie będąc etatowym graczem WH40k, czy innego bitewniaka "futurystycznego", dość długo uchowałem się bez wiedzy, jak szybko i sprawnie zrobić nity. Gwoździe natomiast, raczej nielicznie pojawiające się tu i tam na makietach do Mordheim/WHFB, robiłem z reguły najprostszą, choć średnio efektywną metodą polegającą na lepieniu ich z małych kulek masy modelarskiej.

Przyszedł jednak moment, gdy zaszła potrzeba wykonania nitów w nieco większej ilości (piszę roboczo: "nity", choć w zasadzie nic nie stoi na przeszkodzie, by wykonane poniższą metodą malutkie "krążki" montować tu i ówdzie w roli gwoździ). Zacząłem się rozglądać za radami, poradami, instrukcjami, wskazówkami, jak wykonać takowe szybko i sprawnie - wprawdzie bez takiego efektu, jaki uzyskują fachowcy od plasticardowych czterdziestkowych pojazdów scratchbuiltowych, ale równocześnie bez konieczności zakupu dodatkowego sprzętu typu wycinarka, czy inszy wybijak do dziur; jednym słowem, jak je wykonać przy pomocy narzędzi i materiałów, które mam pod ręką. Natrafiłem wreszcie na metodę, o której mogę chyba śmiało stwierdzić, iż się sprawdziła, i którą dzisiaj Wam zaprezentuję.

Do wykonania nitów (jak już wspomniałem, względnie: gwoździ) tą metodą potrzebujemy wyłącznie:

Green/gray stuff (w skrócie: GS);
Ostry nóż (skalpel) modelarski;
Naczynko z wodą;
Śliska giętka powierzchnia (np. kawałek przezroczystego plastiku od jakiegoś opakowania);
Twarda powierzchnia do krojenia.

1.) Rozpoczynamy oczywiście od zmieszania ze sobą obydwu składników masy modelarskiej - zdecydowanie powinien być to właśnie green (gray) stuff, a nie np. miliput, czy poxilina, gdyż potrzebujemy masy lekko sprężystej po utwardzeniu, która będzie się wygodnie i gładko ciąć, a nie opornie, w dodatku krusząc się przy tej okazji.

2.) Masę modelarską dzielimy na mniejsze fragmenty, które delikatnie i z wyczuciem rozwałkowujemy na gładkiej powierzchni. Lekko nawilżamy palce i masę, by nic nam się nie pozlepiało.

W tym miejscu natrafiamy jednak na pierwsze dwie potencjalne trudności. Pierwsza z nich polega na tym, by uzyskany przez nas wałeczek miał w miarę możliwości taką samą średnicę na całej długości - innymi słowy, by był równomiernie rozwałkowany. Druga z kolei odnosi się do sytuacji, w której z większego kawałka GSu rozwałkowujemy większą ich ilość - rzecz w tym, by każdy wałeczek miał mniej więcej taką samą grubość jak poprzedni. Na owe trudności nie ma wprawdzie idealnej recepty, ale przy odrobinie uwagi i precyzji powinniśmy uzyskać całkiem zadowalający efekt. Zwężającymi końcówkami oraz drobnymi nierównościami nie ma sensu się przejmować - przy późniejszym cięciu GSu i tak ew. niedoróbki można odrzucić z puli nitów do wykorzystania.

3.) Gdy upewnimy się, że GS stwardniał już całkowicie (z reguły jest to od kilku do kilkunastu godzin), możemy przystąpić do cięcia GSowych wałeczków na cienkie plasterki. Tutaj kolejna trudność: plasterki powinny być cięte możliwie precyzyjnie, by w miarę możliwości miały jak najbardziej zbliżoną do siebie grubość, a przy tym nie były krzywe (tj. tniemy pod kątem prostym, a nie krzywo).

Wymaga to bez wątpienia pewnej wprawy, cierpliwości, wyczucia, ale pocieszam: jeżeli nawet nity nie wyjdą nam na pierwszy rzut oka idealnie, nie ma co się tym przejmować - po pierwsze i najważniejsze, i tak z reguły po przyklejeniu do makiety drobne nierówności i niedoskonałości nitów nie rzucają się w oczy (w końcu to drobny element w najczęściej dużo większej całości), po drugie, przy takiej ilości nitów, jakie uzyskuje się z jednego wałeczka, można sobie pozwolić na wybiórczą selekcję i odrzucenie tych mniej udanych elementów.

Uzyskane w ten sposób nity najlepiej przyczepiać do docelowej powierzchni klejem cyjanoakrylowym, nakładając je końcówką skalpela po uprzednim bardzo delikatnym i lekkim wbiciu się w ich powierzchnię - po zetknięciu nitu z klejoną powierzchnią, cyjanoakryl powinien chwycić na tyle mocno, że bez problemu oderwiemy skalpel, pozostawiając nit dokładnie tam, gdzie trzeba.

Jednym z przykładów użycia wykonanych powyższą metodą nitów jest diorama przedstawiająca Grumloka i Gazbaga, jaką wraz ze Skavenblight wykonaliśmy kiedyś dla mojego brata, a konkretnie napis na podstawce dioramy. Kolejne przykłady w przygotowaniu, na razie są w formie WiPów, których jeszcze nie prezentujemy publicznie, ale wkrótce pojawią się na łamach Hakostwa w wykończonej formie.

Na zakończenie przedstawiam jeszcze jedną metodę, na której pomysł wpadła Skavenblight. W metodzie tej zamiast GSu używamy... rzemienia na wisiorek, przy czym nie może być to rzemień skórzany, a sztuczny, z jakiegoś gumopodobnego tworzywa, o okrągłym przekroju. Z takowego "rzemienia" tniemy po prostu plasterki - średnicę mają wprawdzie większe niż te z GSu, ale na makiety z reguły powinny pasować idealnie, a metoda ta ma tę zaletę, że nie wymaga w zasadzie żadnego wcześniejszego przygotowania (typu: mieszanie, utwardzanie GSu), jest dostępna od ręki, a nity wychodzą z reguły nawet jeszcze równiejsze i ładniejsze niż te GSowe.

Podsumowując, powyższe metody na wykonanie nitów (gwoździ) nie są wprawdzie specjalnie finezyjne i "pro", ale przy odrobinie zaangażowania powinny być na tyle efektywne, a przy tym efektowne, by mogły być godne polecenia dla każdego, kto chciałby tego typu efekt uzyskać w sposób prosty i szybki, z użyciem tylko tych narzędzi i materiałów, jakie praktycznie każdy modelarz-hobbysta ma w swoim warsztacie.

Turniej Mordheim na Mad Days 2011 - Scenariusze!

2011-10-09T14:44:00.001+02:00

Po nieco dłuższym niż przewidywaliśmy czasie mamy przyjemność wrzucić scenariusze na turniej. Jak zwykle są to zmodyfikowane scenariusze z podręcznika, dostosowane klimatem do fluffu przewodniego turnieju, czyli psychopaci, przeklęte miejsca budzące grozę i wszystko to, czego w Mordheim nie brakuje. Zaskoczyć może jedynie lekka zmiana w zwyczajowej kolejności scenariuszy, ale mamy nadzieję, że będzie to zmiana na plus, a nie na minus. Brakuje na razie jeszcze strony z rozkładem dnia i innymi informacjami organizacyjnymi, ale regulamin i scenariusze są już gotowe. Zapraszamy do zagrania razem z nami :)

"W szponach szaleństwa" - regulamin i scenariusze - LINK

Strona WWW Klubu Gier Bitewnych "Dębowa Tarcza" - reaktywacja

2011-10-02T15:39:00.000+02:00

Po ponad roku przerwy strona WWW Dębowej Tarczy znów jest dostępna online - w całkowicie nowej formie, z zachowaniem jednakże starej treści. Zachęcam wszystkich do wizyty! Równocześnie, w dalszej części posta, zamieszczam kopię notki "reaktywacyjnej", którą umieściłem na stronie DT.

Dawno temu, niedługo po uderzeniu komety w Miasto Potępionych, Stasiek "Dwalthrim" Kubiak, wyszedł z inicjatywą zjednoczenia dość licznych, acz rozproszonych warszawskich graczy Mordheim w jedną, zwartą grupę. Inicjatywa wraz z upływem czasu urzeczywistniła się ostatecznie jako klub gier bitewnych "Dębowa Tarcza".

Od tej pory klub się rozwijał, jak to z reguły bywa przeżywał wzloty i upadki, miał na koncie kilka udanych turniejów Mordheim i tym podobnych imprez, a przez jego szeregi przewinęło się wiele osób - część z nich pozostała w nim w zasadzie do dzisiaj. Mimo iż nigdy nie aspirował do przypinania "na siłę" każdemu warszawskiem graczowi Mordheim klubowej etykietki, wśród wielu graczy z innych miast stał się swego rodzaju symbolem warszawskiego środowiska związanego z tą grą. Tułał się kolejno po kilku lokalach, by wreszcie osiąść na dłużej (nieśmiało można by zaryzykować stwierdzenie, że "na stałe") w Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie, w ramach zajęć organizowanych przez tamtejszy klub gier przygodowych Twierdza.

Klub miał też oczywiście swoją stronę internetową, stworzoną dobrych parę lat temu przez Ivonne, damę serca Dwalthrima, i umieszczoną dzięki uprzejmości Tomasha na hostingu forum Border Princes. Ostatecznie jednak witryna DT zakończyła tam swoją działalność i w zarchiwizowanej formie (przekazanej mi przez Ivonne, bym zajął się nią w przyszłości) oczekiwała na reaktywację. Czas tego oczekiwania przedłużył się do niemal roku. Ostatecznie jednak, po dłuższym czasie "dłubania" w wolnych chwilach przy silniku strony i jej zewnętrznej formie, chwila reaktywacji nadeszła. Forma witryny Dębowej Tarczy jest całkiem nowa; założenia i treść natomiast pozostały te same (wszelkie dawne newsy dostępne są obecnie w archiwum).

Starych wyjadaczy DT i nowych rekrutów spośród wszystkich graczy z Warszawy i okolic zapraszamy serdecznie do rejestracji na stronie, co wiążę się z korzyściami m.in. w postaci dostępu do ukrytych informacji (np. dotyczących spotkań), newsletterów, shoutboxa itp. Zainteresowanych zapraszam też do publikowania na łamach strony DT, przede wszystkim newsów dotyczących organizowanych przez siebie spotkań, gier kampanii itd. - zważywszy na to, iż swego czasu sporo osób dotarło do nas i rozpoczęło swoją przygodę w Mordheim właśnie za pośrednictwem strony DT (jeszcze w swej starej wersji), jest to chyba dobre miejsce na reklamę ;).

Zaniepokojonych uspokajam - Dębowa Tarcza w obecnym kształcie to twór niesformalizowany, bez stałej listy klubowiczów, bez ściśle określonego przywództwa ("przywódcą" będzie w danej sytuacji każdy, kto wykaże inicjatywę, np. organizując spotkania, czy kampanię), bez składek członkowskich i wszelkich narzuconych z góry ograniczeń i obowiązków. W jej "reaktywacji" nie chodzi o wznowioną, wzmożoną, rekrutację, czy tym podobne działania, ale oznaczenie jakimś wspólnym szyldem warszawskich graczy - oznaczenie bardziej precyzyjne i jednoznaczne niż "gracze z SDKu" (pojęcie bardzo ogólne), czy "z klubu Twierdza" (który zdecydowanie bardziej kojarzony jest obecnie z planszówkami, niż z Mordheim), przy równoczesnym sięgnięciu do pewnej istniejącej tradycji i wyrobionej marki.

Zapraszamy serdecznie wszystkich do współpracy i aktywności na stronie DT (oraz na forum Azylium, na którym obecnie skupia się środowisko m.in. również warszawskich graczy spotykających się w SDKu), a także do częstych odwiedzin - wkrótce kolejne aktualizacje ;)!

Karak Zorn - kolejna odsłona (strony WWW)

2011-09-26T23:51:00.000+02:00

Wnikliwi obserwatorzy i stali goście witryny Karak Zorn zapewne zauważyli, że przez kilka ostatnich tygodni była ona offline ("w konserwacji"). Niektórzy wyrazili nawet zaniepokojenie dalszymi losami projektu. Uspokajam na wstępie: projekt, choć w wakacje nieco zwolnił, ruszył obecnie ponownie, czego przejawem jest m.in. właśnie nowa odsłona niniejszej starej strony WWW.

Bezpośrednią przyczyną wspomnianego czasowego niebytu strony był mój błąd w obsłudze bazy danych strony, który doprowadził do wykasowania kilku ostatnich artykułów. Na czas ich przywrócenia (które, nawiasem mówiąc, udało się w stosunku do galerii, ale do ostatnich aktualności już nie) postanowiłem stronę tymczasowo wyłączyć. Przyznaję, z paru rozmaitych powodów czas ten wydłużył się dość konkretnie; nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło - uznałem, że po tak długim czasie nie wypada wracać z pustymi rękami...

Tak właśnie narodził się pomysł opracowania nowego "layoutu" strony. Tym razem nie sięgałem jednak po wyświechtane i niezbyt ładne gotowe szablony dostępne w Internecie, tylko, korzystając z paru nieskomplikowanych i dostępnych od ręki narzędzi, opracowałem swój własny, zdecydowanie bardziej "w klimacie", a jednocześnie dużo mniej paskudny niż ten ostatni, na którego osobiście nie mogłem już patrzeć.

Co tu dużo mówić: mam nadzieję, że nowa odsłona strony spodoba się również Wam, a przy okazji będzie wstępem do nowej owocnej serii aktualizacji obejmujących nie tylko formę, ale i treść Karak Zorn.

Zapraszam na oficjalną stronę Karak Zorn!

Turniej Mordheim na Mad Days w Lublinie 11.11.2011

2011-09-19T15:13:00.003+02:00

Jakiś czas nas nie było... no dobra - nie jakiś, tylko jak na nas, raczej długi. "Wakacje" od hobby były trochę niezamierzone - siła wyższa, a raczej całkiem sporo sił. Szkoda, że nie zawsze pozytywnych... Zaczęliśmy kilka nowych rzeczy, ale na razie wszystkie są w fazie WIP, więc powrócimy może trochę nietypowo - z zaproszeniem na listopadowy turniej Mordheim, który organizujemy (tak, tak, dwa lata temu mówiliśmy, że to już ostatni... ;) ). A od tej pory (mam nadzieję) będziemy mieć więcej czasu na makiety i figurki, bo czekają armie, czeka Karak Zorn i jeszcze niejedna przygoda w Mordheim.

***

- To już ostatni – szepnęła siostra Leokadia do przełożonej. - Przywieźli go w nocy.

Matka Maksyma przyjrzała się uważnie choremu. Nie był stary ani młody; choć twarz miał gładką i pozbawioną zmarszczek, to nienaturalna bladość i sine wargi nadawały jej upiorny, starczy wyraz. Szeroko otwartymi oczyma wpatrywał się w sufit, nie mrugnąwszy ani na chwilę. Dłonie raz po raz zaciskały się na prześcieradle, lecz z zaciśniętych warg nie wydobywał się żaden dźwięk.

- Dostał coś do jedzenia? - zapytała przełożona.

- Chleb, kawałek sera i szklankę mleka – wyrecytowała siostra Leokadia. - Ale nie tknął niczego. Nie poruszył się, odkąd go tu położono.

- Nie przedstawiał się? Nie powiedział ani słowa? - upewniła się matka Maksyma.

- Nie. Wszyscy jego towarzysze są w podobnym szoku, ale z nim jest najgorzej. To najemnicy od hrabiego Stiftenberga z Averlandu. Ruszyli do Mordheim... cóż, wiadomo chyba, po co. Nie wiemy, co tam się stało wczoraj, ale musieli zobaczyć coś naprawdę strasznego. Dzięki Sigmarowi, pozostawili w obozie jakiegoś chłopaczka z raną nogi, żeby wydobrzał. On ich zidentyfikował.

- Tego też?

- Tak. Anton Jakiśtam. Większości nazwisk chłopak nie znał, to, zdaje się, analfabeta. Opatrzono go, za trzy dni może wrócić do domu.

- A pozostali? Mają jakieś rany? Stłuczenia? Coś poza tym szokiem?

- Nic takiego nie znaleziono.

Przełożona zbliżyła się do łóżka chorego. Mimo skrzętnie skrywanego strachu poczuła się bardzo nieswojo, zaglądając w jego puste oczy i próbując odnaleźć człowieka, z którym mogłaby się porozumieć. Nie spojrzał na nią. Jego wzrok zdawał się przewiercać sufit, patrzeć na coś, co było o wiele dalej, gdzieś w górze. Matka Maksyma pokiwała głową. Wiedziała, że nie może liczyć na rozmowę.

- Anton – zaczęła nieśmiało siostra Leokadia. - Jeśli potrzebujesz...

- To bez sensu, siostro – przerwała szorstko Maksyma. - On nie wie nawet, gdzie jest.

- Skąd matka wie?

- Mam doświadczenie. W końcu nie pierwszy raz przywożą nam ludzi z Mordheim. Większość z nich konała z wycieńczenia po kilku dniach. Nie mogli się nawet ruszyć. Coś przeraziło ich do tego stopnia, że nie mogli już dłużej żyć. Ten będzie następny. To szaleństwo zatacza coraz szersze kręgi...

Matka przełożona podniosła się, by odsłonić zasłony. Przez okno wpadły pierwsze promienie słońca, wschodzącego za wzgórzem. Mimo że świt zwykle niósł nadzieję, tym razem wyglądał złowieszczo. Krwawo błyszczące słońce sprawiło, że Maksyma odwróciła wzrok i wydała cichy okrzyk przerażenia, widząc, jak Anton trzyma kurczowo dłoń siostry Leokadii, zbyt przestraszonej, by chociaż pisnąć. Mężczyzna siedział wyprostowany, jego oczy zapłonęły dziwnym ogniem.

- Śmierć nadchodzi – powiedział czystym, spokojnym głosem, tak spokojnym, aż obie siostry poczuły ciarki na plecach. - Nadchodzi z zupełnie innej strony, niż się spodziewamy. To nie umarli i nie nieczyści zniszczą świat. My nosimy śmierć w sobie, jesteśmy jej posłańcami. To my sprawimy, że pochłonie ten świat i okryje go na wieki ciemnością!

- Anton... - jęknęła cicho siostra Leokadia.

- Zaczyna się od nas, lecz wkrótce szaleństwo to ogarnie wszystkich. Królowie i inni władcy będą przed nim chylić głowy. Nawet krasnoludy i elfy zegną kolana przed siłą potężniejszą od nich. My zaczynamy to dzieło, lecz ono skończy się gdzie indziej. W miejscu, które znajduje się dużo wyżej niż to, w którym obecnie stoimy.

Matka Maksyma ocknęła się z transu. Zacisnęła powieki i desperacko zaczęła szeptać wszystkie znane jej modlitwy. Smugi białego światła zaczęły spowijać jej postać. Błagała Sigmara, by pospieszył jej z pomocą, by zdążył na czas.

- Dosięgnie nawet was – oznajmił Anton, puszczając posiniałą dłoń siostry Leokadii. - Nawet wy ulegniecie szaleństwu. Nie ma już ucieczki. Wasz bóg jest zbyt słaby, by przeciwstawić się tym mocom.

Oczy mężczyzny zamknęły się, gdy opadł bezwładnie na poduszkę, wydając ostatnie tchnienie.

***

Turniej Mordheim odbędzie się w ramach imprezy Mad Days, która z kolei odbywa się w ramach Falkonu. Jak co roku... ekhm, jak co roku poza ostatnimi dwoma latami, zamierzamy się w Lublinie pojawić. Tematyka turnieju to przede wszystkim szaleństwo, obłęd i inne problemy psychiczne, spowodowane wizytą w Mordheim.

Turniej odbędzie się 11.11.2011 i będzie tym razem na 5 bitew. Scenariusze powoli się robią... a regulamin (bez szczegółowego "rozkładu jazdy") jest już gotowy!

Regulamin turnieju - kliknij, aby popaść w obłęd ;)

Zapisy są już otwarte - zapraszamy każdego, kto ma ochotę się pojawić :) Plotki głoszą, że będą nagrody, wieczna sława, chwała i okazja do spotkania kilku sympatycznych osób, więc chyba warto, zwłaszcza, że na nadmiar imprez mordheimowych nie możemy niestety narzekać.

Zapraszamy!

Wood Elf Lord

2011-06-22T19:53:00.014+02:00

Dzisiaj jedna z tych figurek, które maluje się pojedynczo, a czasu zajmują tyle, co cały oddział ;) czyli mój pierwszy lord. Na razie dla ozdoby, bo na nasze smutne 1000 punktów nie wystawiamy lordów (choć chyba wg zasad 8. edycji nie ma przeciwwskazań). Jednak tak wystawna figurka nie nadawała mi się na żadnego herosa, więc postanowiłam, że zostanie lordem. Jest to chyba jedyna figurka nie-GW w mojej armii i zarazem jedyna z Reapera, która do mojego wyobrażenia o leśnych elfach pasuje (drugą jest pewna seksowna driada) - Wood Elf King z Dark Heaven Legends. Sama z siebie bym jej nie kupiła, ale dostałam ją, że tak powiem, w spadku - a że chciałam pomalować coś przed kolejną porcją tancerzy, to padło na tego pana.

Kolory zostały zachowane takie, jak w całej armii, chociaż po wewnętrznej stronie płaszcza dodałam jeszcze ten kremowy. Nie pasował mi żaden z kolorów przewodnich armii, a z ciemnoczerwonym po zewnętrznej stronie kremowy komponował się idealnie. Jest też więcej metalików, niż normalnie - poza srebrnym i złotym dodałam jeszcze coś a la miedź, co mam nadzieję, pasuje do pomarańczowawych odcieni armii.

Ilość detali w tym modelu mnie lekko dobiła ;) Ale mam nadzieję, że wybrnęłam z tego jakoś pozytywnie. Płaszcz w zasadzie był najprostszy, robiony już na deser. Najgorsze przejścia miałam z metalikami i ptakiem, chociaż ptak był dużo przyjemniejszy niż metaliki.

Przy okazji, zdjęcia są inne niż zwykle - w ramach oszczędności czasu Tomek wydrukował mi kartkę z tłem, zamiast za każdym razem wycinać je przy obrabianiu fotek. Chyba przy tym pozostaniemy :) przynajmniej jeśli chodzi o figurki, bo z makietami byłoby dużo ciężej.

Żeby nie przedłużać... oto i on:

W ramach bonusu - krótko o tym, jak została pomalowana skóra. Niestety zdjęcia robione w sztucznym świetle, bo malowałam wieczorem, ale mam nadzieję, że cokolwiek widać.

1. Całość: beige red Vallejo Model Color. Coś pomiędzy washem a normalną konsystencją farby.

2. W zagłębieniach cienie z dark blue Vallejo Model Color - tu już glaze, delikatny, bo to kolor dość ciemny. Czyli bardziej woda z farbą, niż farba z wodą.

3. Kolejne cienie - glaze z gory red Vallejo Game Color. Na tym zdjęciu wygląda jak Indianin ;) ale w rzeczywistości nie był aż tak czerwony po tym zabiegu.

4. Rozjaśnianie - zaczęłam od elf flesha Citadel. Kilka bardzo cienkich warstw rozwodnioną farbą. Ostatnia została zrobiona farbą nieco mniej rozwodnioną. Oczy w międzyczasie zostały zrobione, choć potem je jeszcze sporo poprawiałam :).

5. Kolejne warstwy - elf flesh i biały Vallejo, stopniowo rozjaśniany do czystego białego, ale tym zrobiłam już dosłownie ostatnie, najmniejsze kreski w najjaśniejszych miejscach.

I krótkie (naprawdę krótkie) pożegnanie - przez parę dni nas nie będzie. Wyjeżdżamy, a potem mamy kilka rodzinnych imprez :) Bez obaw, wrócimy jak najszybciej :) Miłego weekendu kochani!

Tancerze wojny (1/3)

2011-06-20T23:25:00.009+02:00

Tak jak obiecałam, kolejny oddział nadchodzi tanecznym krokiem. Jak pewnie niektórzy się domyślili, chodzi o tancerzy wojny. To oczywiście nie są wszyscy, jakich posiadam - trochę ich kupiłam, trochę dostałam i tak wyszło 13. Nie mam niestety wszystkich modeli (brakuje mi lorda, limitowanych i jeszcze kogoś), ale to co mam, z grubsza mnie zadowala. Na małe punkty i tak nie wystawię pełnej trzynastki, ale pomalować ich trzeba. Zwłaszcza, że te modele są naprawdę świetne do malowania.

Dzisiaj pierwsza piątka tancerzy. Niestety sporo wzorów mi się powtarza, co widać już tutaj. Staram się to jakoś wyrównać malowaniem i lekkimi konwersjami, żeby wyglądały jednak inaczej. Chociaż konwertować te modele to grzech, według mnie są piękne :) Malowało mi się też bardzo dobrze, chociaż pewne elementy to wyzwanie. Ale na pewno wolę takich nagich tancerzy niż opatulonych łuczników, przynajmniej w tej chwili.

O malowaniu może mogłabym się rozpisać, ale o tej porze niespecjalnie mam wenę ;) W razie pytań chętnie odpowiem. Skórę malowałam z grubsza tymi samymi kolorami, co zwykle, tylko ze względu na większą ilość nagich miejsc warstw jest znacznie więcej, żeby nie wyglądało głupio. Inne kolory to standardowa jesień moich WE i turkus dla oziębienia ciepłej kolorystyki.

Mam nadzieję, że się spodobają :) Jeszcze 8 przede mną, więc będzie szansa coś poprawić, choć na razie to mój ulubiony oddział w tej armii.

Glade guard, drugi oddział

2011-06-17T20:15:00.015+02:00

Po dłuższym czasie wróciłam do mojej armii Leśnych Elfów. Jakby nie było, mam do niej mnóstwo figurek i to właśnie ze względu na nie wybrałam w ogóle tę armię. Zatęskniłam za nimi przez tych parę miesięcy, a ponieważ projekt Karak Zorn jest już na ukończeniu (przynajmniej pod względem modelarskim), mam trochę czasu na powrót do elfów. Dlatego wygrzebałam z walizki oddział glade guardów, zaczęty już dawno temu.

Nie lubię takich niedokończonych prac. Niby już coś jest zrobione, ale bardziej to przeszkadza niż pomaga. Nie chciałam się rozdrabniać, więc malowałam cały oddział na raz, czyli bez zapchajdziury 8 modeli. Niby nic, ale jednak sporo czasu mi zajęło. Z efektu nie jestem do końca zadowolona, nie tak jak z pierwszego oddziału. Ale do grania się chyba nadaje ;)

Kolorystyka właściwie jest taka sama. Z niedopatrzenia trochę mocniej wyciągnęłam płaszcze, ale to tylko jedna warstwa więcej, więc różnica jest niewielka. Poza tym nic się nie zmieniło. Zdjęć są dwa komplety - jeden w wersji z zapchajdziurą na dwie podstawki (muszę przypomnieć sobie, jak MiSiO nazywał te fillery, nazwy były świetne), drugi ze sztandarowym (już dawno malowanym) i zapchajdziurą na jedną podstawkę. Wiem, dziwne są te fillery, ale musiałam skromne zasoby figurek jakoś rozplanować na przyszłość, bo na razie nie przewiduję zakupu nowego batalionu.

Na zdjęciach od tyłu jedna figurka trochę odstaje od podstawki - nie zauważyłam tego w porę robiąc te fotki, ale bez obaw, da się ją wcisnąć do końca ;) Choć nie ukrywam, że z trudem - ledwo udało mi się dopasować to wszystko tak, by dało się zmieścić na podstawce. A najbardziej irytujące jest to, że składając te figurki naprawdę planowałam różne konfiguracje, żeby dało się je razem ustawiać... niestety z marnym efektem ;)

Oczywiście to nie ostatni oddział glade guardów, jaki składałam i malowałam. Ale do rozpisek na małe punkty wystarczą te dwa, a ja chwilowo mam ochotę na pomalowanie czegoś innego, niekoniecznie plastikowego. Też do armii... następny oddział nadchodzi już tanecznym krokiem ;)

Gigantyczne zamówienie

2011-06-11T21:56:00.009+02:00

Już dość dawno temu dostałam do pomalowania starego giganta. Na gigantach średnio się znam, do tamtej pory widziałam tylko te nowe, plastikowe - lekko mongoloidalne, trochę na miarę plastikowych ogrów. Stara wersja podoba mi się bardziej, zwłaszcza, że jest metalowa. A i gigant może trochę mniej zdziczały, bardziej cywilizowany, ale jednak klimatyczny. Chociaż figurkę malowało się niełatwo (z powodu jej ciężaru), to jednak całkiem miło było. Zwłaszcza, że trochę dużych modeli (tym razem do własnej armii) mnie jeszcze czeka.

Gigant to konkretny ciężar - nie ważyłam, ale ma wysokość około 11 cm i niezłą masę. W którymś momencie się do tego przyzwyczaiłam, chociaż trudno było go czasem trzymać za podstawkę bez dotykania samej figurki. Podstawka z tego wszystkiego jest najlżejsza - żywica, korek i piasek z trawką. Również beczka jest z żywicy, choć oryginalna była chyba podobnej wielkości.

Kolorystyka została narzucona, czego w sumie nie żałuję, bo kolory całkiem ładnie ze sobą grają, mimo zestawienia niebieskiego i czerwonego. Skóra miała być blada, ale cienie są dość ciemne, bo przerwy między mięśniami są naprawdę głębokie. Nad skórą zresztą chyba najwięcej wysiedziałam, bo szatki poszły już bardzo szybko. Mam nadzieję, że właścicielowi model też się spodoba, zwłaszcza, że chyba będzie go trzymał głównie dla ozdoby, a nie do grania :)

Sala biesiadna w Karak Zorn

2011-06-09T20:57:00.012+02:00

To już przedostatni moduł do Karak Zorn! Prace może nieco zwolniły tempa, ale nie stanęły w miejscu. Niestety oboje mieliśmy ostatnio dużo obowiązków i na figurki czasu nie wystarczało. Mam nadzieję, że powoli odchodzi to w przeszłość, obecnie maluję kilka nowych modeli i czekam, aż Tomek sklei ostatni moduł. Dzisiaj jednak rzecz, którą udało nam się skończyć ostatnio - sala biesiadna. To tu krasnoludy ucztowały podczas swoich świąt, większych i mniejszych. Tutaj piwo lało się strumieniami, tu wnoszono na półmiskach rozmaite pieczone mięsiwa, tutaj wszyscy cieszyli się i świętowali. Może nawet byli tu w chwili zagłady - chociaż niewiele zostało po nich śladów...

Sala biesiadna to pomysł, który przyszedł nam do głowy trochę w ostatniej chwili, ale dobrze, bo szukaliśmy czegoś, co mogłoby się nadawać na ostatni moduł. W końcu ten ostatni stał się przedostatnim, bo warsztat inżyniera zajmuje więcej czasu, niż z początku by się mogło wydawać. Sala biesiadna zaś była dość prosta, choć właściwa pracom Tomka ilość drobiazgów musiała się oczywiście w niej znaleźć ;) Ostatecznie też namówiłam go na wypchanego niedźwiedzia w kącie, choć chciał z tego pomysłu zrezygnować. Mi się niedźwiedź podoba bardzo. Podobnie jak inne szczegóły.

Zapraszam więc na ucztę :) Wypijcie za to, żeby kolejny i ostatni moduł powstał jak najszybciej :)

Urodzinowy Panda dla Pandy

2011-06-04T11:58:00.012+02:00

"4. czerwca skończył się w Polsce komunizm", ale zanim to nastąpiło, kilka lat wcześniej urodził się człowiek, który... był pandą. To znaczy, Pandą, czyli osobnikiem znanym pewnie wielu graczom Mordheim z Warszawy. O Pandzie można powiedzieć wiele i wszystko będzie pewnie subiektywne, jednak nikt nie zaprzeczy, że ma dystans i bezproblemowe podejście do gry, ogromne poczucie humoru, złote serce i wspaniałą kobietę przy swoim boku. W 2008 roku na chyba największym warszawskim turnieju, kiedy obowiązywały "punkty fair play", zdobył serca przeciwników i tytuł Fair Play Panda, co już obiektywnie świadczy o tym, że ludzie po prostu lubią owego "łaciatego niedźwiedzia".

Ten drobny upominek to tylko skromny wyraz sympatii, jaka należy się Pandzie za całokształt. Piotrku, w dniu Twoich urodzin, wszystkiego najlepszego - niech wszystkie plany i marzenia się spełnią, niech przeminą problemy i niech zawsze będą z Tobą przyjaciele. A od tego pandokształtnego misiaka niech wyrośnie nowa kolekcja figurek :)

Sala tronowa w Karak Zorn

2011-05-31T12:03:00.013+02:00

...mocno zrujnowana, dodajmy. To już nie są dni chwały, kiedy królowie panowali w starożytnej twierdzy i otaczali się najpiękniejszymi przedmiotami. Kilka z ozdób pozostało na ścianach, jakieś wypłowiałe szmaty, niegdyś będące sztandarami... Roztrzaskane posągi, wyszczerbiony tron i jakaś czaszka, leżąca na nim. Pewnie należała do jakiegoś rabusia, chociaż kto wie, czy ostatni władca nie zginął właśnie tutaj, do ostatniej chwili pełniąc swoje obowiązki. Ale to już minęło. Zawalone bloki kamienne w większości rozpadły się na proch. Kąty porosły pajęczynami. O władcy, który niegdyś panował, zapomnieli wszyscy...

Przed-przedostatni (jak to się mówiło w dzieciństwie) moduł do Karak Zorn. Sala tronowa musi być, chociażby z uwagi na scenariusz, do którego jest potrzebna. W dawnych czasach planowaliśmy zrobić ją wielką, na 2 albo 4 moduły, ale szybko się okazało, że za dużo jest innych pomysłów. Zresztą dobre czasy minęły, czasu coraz mniej, a projektów modelarskich nie ubywa. Dlatego zdecydowaliśmy się na wersję minimum.

Tron, zwany również kiblem, to chyba najmniej wygodne miejsce do siedzenia na świecie. Ale krasnoludy w ogóle nie posiadają wygodnych mebli, co było widać po karczmie i co zauważycie pewnie przy kolejnej makiecie, nad którą teraz pracujemy ;) Widać też nachalne gloryfikowanie postaci Bugmana, bo prawie każdy posąg w naszym KZ to właśnie on. No, ale widać wielbiciele piwa mieli dużo do powiedzenia. W kolejnej makiecie będzie posąg nieco inny, bardziej odpowiedni na piwosza, bo będzie to... sala biesiadna.

To znaczy, jak ją wreszcie pomaluję. A potem zostanie już tylko jeden moduł i szukanie czasu, żeby na tym stole zagrać ;)

Siostra Hipolita - pierwszy zombie

2011-05-26T19:51:00.011+02:00

Ostatnie dni były dla siostry Hipolity ciężkie. Do tego stopnia, że zaczęła zastanawiać się, czy aby na pewno nadaje się do służby w imię Sigmara. To fakt, że nie miała specjalnie wyboru. Uciekła z domu, kiedy jej ojciec oszalał, a matka się powiesiła. Siostry przygarnęły ją, nauczyły wszystkiego, żywiły i ubierały przez kilka lat. Wybór dalszej drogi zdawał się oczywisty. Przybrała zakonne imię, modliła się żarliwie, a kiedy przyszły trudne czasy, postanowiła również walczyć u boku innych. Przeklęte miasto Mordheim przeszło katastrofę, o jakiej się nikomu nie śniło. Siostry Sigmara miały ręce pełne roboty, a nie była to robota bezpieczna. Ale Hipolita dawała sobie radę. Była dzielna, zręczna i całkiem silna jak na dziewczynę w jej wieku. Niemniej od trzech dni przebywała w mieście, nie wracając nawet na chwilę do domu. Wody miała przy sobie tylko trochę, a z miejskich studni czerpać jej nie mogła. Niewiele jadła, bowiem i zapasy się kończyły. Kilka sióstr wykończyła dziwna zaraza, a inne zginęły jej z pola widzenia, gdy zawalił się jakiś budynek. Samotność, strach i głód okazały się nie do zniesienia. Przycupnęła gdzieś za kamienną kapliczką na zrujnowanym cmentarzu. Muszę odpocząć, pomyślała. Choćby na chwilę. Nie rozglądała się, przymknęła oczy, znużona długą drogą i lękiem o swoje życie. Ale tu było cicho, pusto, tu mogła odpocząć. Wokół czuć było tylko zwyczajną cmentarną stęchliznę. Hipolita osunęła się na ziemię, przytuliła twarz do porastającego kamienie mchu. Prawie nie wyczuła niczyjej obecności. Prawie nie poczuła lodowatego powiewu. Prawie nie usłyszała złowrogiego szeptu...

Ale teraz nadszedł nowy dzień. Hipolita poczuła w sobie przypływ nowych sił, zupełnie jej dotąd nieznanych. Powstała, otrzepała szatę - nieco podartą i pochlapaną krwią, nawet nie zauważyła, kiedy to się stało. Chwyciła w dłoń młot i ruszyła w dół jednej z ulic, powoli, jakby nagle utraciła władzę w nogach. Przestała się tym przejmować, kiedy z daleka ujrzała znajome siostry - dumną Joannę, starą Helenę i młodziutką Gabrielle. Spostrzegła przerażenie na ich twarzach. Uniosła młot - nie, jej ręka sama go uniosła, ona tego nie chciała. Spojrzała na swą dłoń z przerażeniem, ale nie panowała nad nią - nogi same pędziły z wysiłkiem w kierunku sióstr. Co się zmieniło? Dlaczego się jej bały? Dlaczego bała się samej siebie? Co się z nią stało?

Ale to były ostatnie myśli, jakie przemknęły Hipolicie przez głowę. Stojący nieopodal nekromanta syknął przez zęby jakieś zaklęcie i ożywione zwłoki rzuciły się do ataku.

Dzisiaj coś absolutnie odbiegającego od tego, co robiliśmy w ostatnich miesiącach - zanim wrócę do moich elfów, postanowiłam po trochu zacząć malować nową bandę ;) Właściwie trupy do Mordheim już mam, ale nie zadowalają mnie. Dobór figurek jest fatalny (zachłyśnięcie się Reaperem) i malowanie też już niezbyt dobre. Zatęskniłam za starymi, dobrymi figurkami z Mordheim rodem. Dlatego przygotowałam już do malowania komplet bohaterów (dwa wampiry, nekromanta, dwa dregi oryginalne i Luthor jako trzeci) oraz zombiaki z pudełka. Tym razem uznałam, że nie będę ich składać z plastików. Za to postaram się zebrać wszystkie dostępne zombie z Mordheim. Właściwie prawie mi się udało... chyba brakuje mi pieska ;)

Oczywiście wśród stronników są jeszcze ghule i wilczki, ale tych jeszcze nie złożyłam - dopiero dwa dni temu przyszła paczka. Nie miałam jeszcze w rękach plastikowych ghuli ani dire wolfów, mam nadzieję, że będzie się je składało ciekawie.

A to siostra Hipolita, czyli pierwszy zombiak. Bardzo miła w malowaniu. Kolorystyka brudno - sisterkowa. Pewne elementy pociągnę jeszcze błyszczącym lakierem, ale to już jak cała figurka będzie psiknięta matowym. Z bandą się nie spieszę, będzie, kiedy będzie. Mam jednak nadzieję, że w miarę sprawnie pójdzie ;)

Aha - pisanie fluffu do każdego ludka może jest przerostem formy nad treścią, ale nic nie poradzę, że lubię te trupki tak bardzo ;)

VI Warszawski Konwent Gier Strategicznych GRENADIER - krótka relacja

2011-05-26T00:31:00.004+02:00

W ostatni weekend (21-22 maja) w Cytadeli Warszawskiej odbyła się VI edycja Grenadiera - konwentu znanego i lubianego, przede wszystkim w kręgach miłośników wargamingu historycznego, choć w ostatnich latach - śmiało to chyba można powiedzieć - zataczającego kręgi coraz szersze, przekształcając się w coś na kształt festynu historycznego, na którym coraz częściej pojawiają się nie tylko starzy wyjadacze wargamingu, ale całe rodziny zainteresowane ciekawym spędzeniem czasu. Ja wraz ze Skavenblight jesteśmy (tak na oko, to jedno niezasłonięte przepaską piracką) gdzieś pośrodku między tymi grupami ;) i wiedzeni dużym zainteresowaniem imprezą i grami historycznymi (choć po prawdzie w tej materii jesteśmy raczej żółtodziobami) również tam zawitaliśmy.

Jak już wspomniałem, konwent odbył się na terenie Cytadeli Warszawskiej (już po raz drugi; wcześniej przez cztery lata odbywał się w budynku Domu Kultury Śródmieście). Miejsce znakomicie dobrane pod tego typu imprezę, zwłaszcza że większa jej część odbywała się pod gołym niebem (a trzeba dodać, że pogoda naprawdę dopisała), co prawdę rzekłszy miło nas, przyzwyczajonych do konwentów w typowych zamkniętych miejscach w stylu szkoły, domy kultury itp., zaskoczyło (w zeszłym roku niestety nie mieliśmy możliwości pojawić się na pierwszym Grenadierze organizowanym w tym miejscu). Wprawdzie w pawilonach, pod dachem, pewne atrakcje były (pod dachem można było zagrać m.in. w planszówki), to jednak zdecydowana ich większość znajdowała się na otwartej przestrzeni, której na terenie Cytadeli nie brakuje.

Wśród nich dość istotne miejsce zajmowały oczywiście pokazy gier bitewnych i gier planszowych osadzonych w różnych okresach historycznych. Napisałem "istotne", choć chciałem już napisać: "najważniejsze", ale nie sposób nie napomknąć o tym, że wśród natłoku licznych atrakcji konwentowych paradoksalnie gry strategiczne nie wybiły się do końca na pierwszy plan. Nam, jako osobom pojawiającym się na tego typu imprezach raczej okazjonalnie, niespecjalnie to raziło, ale możemy zrozumieć zastrzeżenia osób, które do tej pory przyzwyczajone były do większego procentowego udziału gier strategicznych na poświęconych im konwentach.

W czasie imprezy można było także zobaczyć prezentacje makiet i modeli do gry przygotowanych przez kluby i grupy wargamingowe - wśród nich naszą szczególną uwagę zwróciła rewelacyjna diorama przedstawiająca Monte Cassino, która posłużyła nie tylko jako udana makieta ciesząca oko każdego hobbysty modelarza, ale również jako pole bitwy dla fascynującej rozgrywki.

Poza stoiskami poświęconymi wargamingowi było również kilka(naście) historyczno-edukacyjnych, z planszami edukacyjnymi, rekwizytami i tym podobnymi atrakcjami. Ich dopełnieniem były liczne grupy rekonstrukcyjne z różnych epok historycznych (gdy byliśmy w sobotę, liczebnie zdecydowanie dominowały jednak grupy z II Wojny Światowej).

Ze spraw nie-ogólnych, a bardziej osobistych: spotkaliśmy na Grenadierze wielu starych znajomych, a co więcej: poznaliśmy nowe osoby (w tym wreszcie w "realu" poznaliśmy osoby poznane wcześniej w Internecie, m.in. z sąsiednich, zaprzyjaźnionych blogów). Innymi słowy, również w sferze towarzyskiej musimy konwent zaliczyć do bardzo udanych, a wszystkie spotkane osoby serdecznie pozdrawiamy!

Dość gadania (pisania), zapraszam do obejrzenia garści zdjęć, które zapewne przybliżą realia konwentowe lepiej niż powyższy tekst ;)!

Więzienie w Karak Zorn

2011-05-22T09:10:00.015+02:00

Mieliśmy właściwie napisać coś o Grenadierze, który w ten weekend odbywa się w Warszawie i na którym udało nam się wczoraj pojawić, choć niestety na krótko. Ale ponieważ zdjęć z Grenadiera jest multum i trudno znaleźć czas na obszerniejszą relację, na razie wrzucę zaległe fotki jednej ze skończonych ostatnio makiet. Były już świątynie, grobowce, karczma - teraz czas na coś przyziemnego i przeznaczonego raczej dla tych krasnoludów, których imiona nie są warte zapamiętania. Więzienie jednak musiało się w Karak Zorn znaleźć. Jak widać, zostało zrujnowane już dawno temu - kraty wyłamano, cele zarosły pajęczynami i porostami. Choć tak naprawdę wyposażenie było tam zawsze skromne - więźniowie mieli do dyspozycji tylko trochę słomy jako posłanie. Trudno mówić tu o luksusach nawet w czasach, gdy więzienie nie było tylko smutną ruiną.

To chyba jedna z makiet, nad którymi było najwięcej roboty, a to z powodu cel, czyli dodatkowych ścian do malowania. Już samo wstawianie nielicznych ocalałych krat w drzwi było wyzwaniem, a co dopiero malowanie framug... dobrze, że to już za mną ;) Ściany w celach są trochę niższe od całości, bo i tak jest tam dość ciasno i figurki trudno byłoby ustawić. Wyposażenie miało być, jak na więzienie przystało, raczej ascetyczne - żadnych ozdób na ścianach, żadnych mebli poza kamiennymi blokami, które jako łóżka czy ławy na pewno wygodne nie były.

Na to, żeby więźniom dać jakieś posłanie, wpadł Tomek i okazało się, że ma w słoiku zapas igieł z naszej pierwszej wspólnej choinki ;) Oczywiście igły średnio chciały się przyklejać na wikol, za to z radością wbijały mi się w palce, ale ostatecznie jakoś to poszło. Kraty to nieśmiertelne patyczki do uszu, których zastosowaniom w modelarstwie chyba nie ma końca. Co do malowania, to trudno napisać coś więcej niż zwykle, tak naprawdę występuje tu niewiele kolorów ;)

Zapraszam. A do Grenadiera jeszcze wrócimy :)

Darkhyra, królowa upiorów - postać dramatu do Karak Zorn

2011-05-11T21:35:00.009+02:00

Jako że dawno nie było już figurek, dziś coś figurkowego - pierwsza postać dramatu do Karak Zorn. Jak widać, należy ona do rzadko spotykanych krasnoludów płci żeńskiej... choć w formie raczej mało cielesnej, bo Darkhyra jest upiorem, stała się nim po tym, jak dokonano na niej zasłużonej egzekucji za okrutną zbrodnię. Historia upadłej kapłanki znajdzie się szerzej opisana oczywiście w dodatku, tu na razie sam model - tak prosty, jak było można, chociaż trochę przerobiony.

Poczciwa Helga była jedyną znaną mi krasnoludką z GW, więc chcąc nie chcąc, musiałam przerobić właśnie ją. Zeszlifowałam jej hełm i dorobiłam włosy, żeby była mniej wojownicza, a bardziej tajemnicza. Zamiast toporka dałam jej ofiarne ostrze - ważny element uzbrojenia ze względu na fluff postaci, a zarazem coś, co być może zostanie znalezione któregoś razu przez śmiałków i w ich rękach stanie się śmiercionośną bronią. Ostrze to kawałek włóczni od skavenów, ale miało być właśnie czymś w rodzaju wyrośniętego sztyletu, prawie miecza (ale prawie robi wielką różnicę).

Malowanie typowe dla duchów - czyli właściwie nic wielkiego. Dark Blue Vallejo z białym, a w najgłębszych zakamarkach Asurmen Blue z GW. Darkhyra zdecydowanie należy do istot eterycznych, więc mimo pokus nie mogłam jej pomalować tak, jakbym malowała normalną krasnoludkę. Zdecydowałam się jednak, by była krasnoludokształtna, tak jak duchy od Upadłych. Do notki dodaję etykietę "Upadli", bo choć Darkhyra nie należy do bandy, to z pewnością Upadli będą pierwszą bandą, którą wspomoże w boju. Chociaż nie można jej spotkać na wyższych poziomach twierdzy - jedynie wśród splądrowanych krypt i jaskiń czuje się ona naprawdę dobrze...

Zapraszam :)

Magazyn/ zbrojownia do Karak Zorn

2011-05-06T22:21:00.014+02:00

Przyszedł czas na bardziej skomplikowaną makietę... przynajmniej pod względem malowania. Miejsce, które miało być z początku zbrojownią, przekształciło się w coś pomiędzy zbrojownią a magazynem. Jak na twierdzę dotkniętą zagładą, zadziwiająco sporo się zachowało - rozmaite beczki, skrzynki, worki, kosze... oczywiście nie wiadomo, czy zawartość zachowała się równie dobrze, co samo opakowanie. Komnatę porosły już pajęczyny i rozmaite porosty. Ale broni znalezionej tu na pewno jeszcze można użyć. A jest w czym wybierać.

Zbrojownię od początku do końca składał Tomek i to on jest odpowiedzialny za ilość elementów na makiecie. Mi trafiła się mniej wdzięczna robota, mianowicie malowanie tego wszystkiego ;) Część elementów (te typowe dla zbrojowni - elementy z Grendela) malował Tomek i zostały one przeze mnie tylko wykończone i przyklejone już po zrobieniu reszty. A wszystko inne, cóż... malowałam "na miejscu" ;)

Mam nadzieję, że się spodoba. O ile się nie mylę, jest to 12 moduł z 16, a więc zostało już niewiele ;) Obecnie pracuję nad więzieniem i salą tronową - pozostałe dwa moduły złoży już, mam nadzieję, Tomek. A po dorobieniu kilku tuneli podziemia będą gotowe do grania... nic tylko testować ;)

Siedlisko zła - ołtarz Upadłych z Karak Zorn

2011-05-02T15:22:00.015+02:00

Dzisiaj coś, co skończyłam już przed Świętami, ale z racji wielu spraw dopiero dzisiaj mogę wrzucić na bloga. Jest to komnata, która w czasach świetności Karak Zorn mogła spełniać rozmaite funkcje, natomiast nie są one już dziś niestety znane. Upadli bowiem zajęli ją i usunęli ślady cywilizowanych krasnoludów, plugawiąc wszystko swoimi symbolami. Ten ołtarz jest tylko jednym z wielu przykładów na to, że nie tylko potwory - a wręcz głównie nie potwory - przyczyniły się do upadku twierdzy. Każdy ołtarz Upadłych, choćby najmniejszy, wzmacniał wrogie siły spoczywające na dnie twierdzy.

Po świątyni ta komnata wydawała mi się przyjemnie pusta, choć bynajmniej pusta nie jest. Centralnym punktem jest obelisk, który jest najważniejszą częścią ołtarza. Jak widać runy, które pokrywają ściany, obelisk i podłogę, nie są runami krasnoludzkimi - pochodzą od zupełnie innej rasy. W kątach stoją posągi postaci, które na pewno nie przypominają krasnoludzkich bóstw. Cztery punkty rozmieszczone w równych odstępach od obelisku służyły głównie stawianiu tam świec, choć jak widać - świece znalazły się też na podłodze, nieco bliżej. Świeczki, podobnie jak krwawe ofiary (stąd spore ilości czaszek) stanowiły stały punkt obrzędów u Upadłych.

Mam nadzieję, że się podoba :) Stół jest obecnie w 3/4 gotowy i czeka tylko na ostatnie 4 moduły. Potem zostaną już jedynie tunele, ale one będą dodatkiem, a główny stół zostanie skończony. Ale całość pokażemy dopiero, jak już będzie, więc jeszcze trochę cierpliwości ;)

Ostatni moduł jaskiniowy do Karak Zorn

2011-04-27T07:35:00.012+02:00

Dzisiaj ostatni moduł do KZ - prosty, wręcz banalny, ale taki miał być. Jest trochę bardziej otwarty niż reszta, bo tak zagalopowaliśmy się w tym robieniu jaskiń "z pomysłem", a tu się okazuje, że przydałby się jeden moduł bardziej grywalny. Dlatego skał na nim nie jest dużo, trochę korka na podłożu ma "utrudnić teren", ale poza tym zdecydowałam się nie używać tutaj skałek Hirsta. I tak jaskinie są najróżniejsze - te na najniższym poziomie twierdzy mogą się znacznie różnić od tych poziom wyżej.

Skały wulkaniczne są fajne. Wbrew temu, co można by sądzić po zdjęciach, jak na makietę z użyciem prawdziwych skał, ta jest zaskakująco lekka. Oczywiście nie tak, jak te ze styroduru, ale gdyby zastąpić te skałki gipsem, byłaby na pewno dużo cięższa. Rzecz jasna trzeba było przykleić klejem montażowym, ale nie da się przedźwigać przy podnoszeniu ;)

Skały oryginalnie miały nieco czerwonawy kolor - specjalnie nie zamalowywałam go w całości, żeby prześwitywał spod spodu. Kolorystyka jest utrzymana w jednym schemacie, jak przy reszcie makiet. Tym razem porosty i pajęczyny zostały dodane od razu. Na największej skałce były nawet prawdziwe porosty, ale zaginęły podczas malowania, więc trzeba było dodać sztuczne. To chyba tyle... bo o tak banalnym module nie ma się co rozpisywać ;) Następnym razem będzie coś zdecydowanie bardziej ambitnego, zwłaszcza że to ostatnia z jaskiń i zostały już same krasnoludzkie makiety... zapraszam :)